Nieuws over Helden en Heldenteam

Niet aan iedereen wijden we een apart bericht. Dat betekent niet dat er niets gebeurt in de levens van alle anderen maar het betekent vooral dat we te weinig capaciteit hebben om kopij te schrijven.

Philip Oronsaye en Jan Hopman bijvoorbeeld hebben op 29 juni een herdenking aan het slavernijverleden georganiseerd op het Mondiaal Centrum. Op 13 augustus ontving Sazan Melko in datzelfde Mondiaal Centrum gasten om het offerfeest mee te vieren. Het was bij beide evenementen de bedoeling dat er zoveel mogelijk mensen kwamen, ongeacht afkomst.

Verder is ons ter ore gekomen dat Asmerom Ftwi een nieuwe baan heeft, net als Natasja Donkers. Zij probeert mensen in de wijk Haage Beemden in beweging te krijgen, wat in het verlengde ligt van ontmoeringscentrum De Sleutel. Ze weet inmiddels een goed evenwicht te vinden tussen beide taken en privé.

Verder hebben we ook een klein ziekenboegje gehad. Zonder daar expliciet namen of ziektes te noemen willen we vanaf hier in elk geval Vincent Schoenmakers bedanken voor zijn inzet bij het selectieteam, waarvoor hij vanwege gezondheidsredenen heeft moeten opzeggen. We hopen dat hij toch wat opknapt!

Wie nieuws heeft kan dat direct melden aan anita.vanderhelm@heldenvanbreda.nl Wie interesse heeft om verslaggever te worden eveneens. Op 26 september staan we op de Vrijwilligersmarkt van Mooiwerk (Breda Actief) om onder andere dit te ventileren.

Vincent Schoenmakers, die heeft geholpen met de selectie van alle helden.

Koninklijke onderscheiding voor Piet AED Matheeuwsen

‘Met een lintje doe je mij geen plezier’, heeft Piet Matheeuwsen altijd geroepen. Totdat burgemeester Paul Depla hem dat – totaal onverwacht – uitreikte.

Piet wordt met een smoes naar AED-sponsor Holland Casino gelokt. Die werkt graag mee aan een huldiging voor Piet. Vele tientallen familieleden, medewerkers van AED proof en Reanimatie Leren en andere bekenden zijn al in de zaal als Piet in een rolstoel wordt binnengereden. Hij heeft zelfs niet door wat er gebeurt als de burgemeester opeens voor hem staat. Wel ziet hij de roll upbanners van de stichtingen. De burgemeester is zeker ook uitgenodigd, denkt Piet.

Tot zijn verbijstering, maar ook tot zijn grote vreugde, zo blijkt later, draait het allemaal om een koninklijke onderscheiding voor hem. Die is via een spoedprocedure aangevraagd door Theo Maas, de huidige voorzitter van Breda AED Proof. Helden van Breda heeft de voordracht natuurlijk ondersteund.

Deze uitreiking was het laatste wat Piet had verwacht, zo in de herfst van zijn leven. Als zijn medaille is opgespeld, en alle aanwezigen op hem hebben getoast, vraagt hij om de microfoon. ‘Ik draag ‘m op aan alle medewerkers en burgerhulpverleners.’
Daarna is het tijd voor felicitaties en een feestje in de hal van het casino. Om half elf ‘s avonds is Piet ‘afgedraaid’.

Na afloop meldt hij voldaan dat hij het een grandioze avond vond en dat alles fantastisch was geregeld. Wij vinden het natuurlijk terecht dat Piet een onderscheiding krijgt. En – het is op die avond vaker gezegd – zonder de steun van echtgenote Edy was dit allemaal niet gelukt!

Paul Depla feliciteert Piet, die wordt ondersteund door Edy en zijn broer

Thijs’ operatie geslaagd

Bij Thijs Kroezen is kort geleden voor de zevende keer kanker vastgesteld. Net zoals voorgaande jaren liep hij zijn #RoadToSurgery. HvB liep mee.

Na drie weken alleen getraind te hebben, liep Thijs de laatste dag voor zijn operatie samen met vele belangstellenden. Er verzamelden zich tussen de 150 en 200 renners op het grasveld voor zijn ouderlijk huis. Het evenement bereikte daardoor ook de landelijke pers. Na het rennen, waarbij Thijs en een collega voorop liepen, verzorgde Domino’s net zo als voorgaande jaren pizza’s voor alle belangstellenden.

We gaan ervan uit data dat trainen werkelijk helpt.  Inmiddels is duidelijk dat de operatie is geslaagd en dat Thijs ondertussen weer aan het werk is (bij de stichting van Bibian Montel, die vrijwel tegelijkertijd voor de tiende keer aan kanker werd geopereerd.) We wensen Thijs en Bibian veel succes toe!

Voor wie wil weten hoe zo’n #RoadToSurgery er uitziet: als je hieronder klikt, is het toch net alsof je erbij bent!

video thijs

Bestuurslid Eric Linssen loopt mee in zijn Helden van Breda-shirt

Wat Willeke Geerts allemaal heeft doorgemaakt

Het artikel in de Bredase Bode geeft maar een beperkt overzicht van wat Willeke allemaal heeft meegemaakt Daarom hier aanvullende informatie. Tekst en Foto: Joyce van Zijl-Lak.

Willeke Geerts (54) is bevelvoerder bij de vrijwillige brandweer in Ulvenhout. Soms kan de brandweer niet uitrukken omdat er te weinig mensen zijn. Willeke zet zich zo vaak mogelijk in, ook nadat haar dochter Dominique vijf jaar geleden omkwam bij een brand.

Willeke Geerts is bevlogen als ze over de brandweer praat. ‘Ik ben bij de brandweer gegaan omdat ik iets wil doen voor mensen en dieren in nood. Als kind was ik al gefascineerd door de brandweer. Dus toen onze kinderen wat groter waren heb ik me aangemeld, eerst in Chaam. Wat later vroegen ze me of ik ook in Ulvenhout wilde meedoen, ik woon precies tussen de twee posten in! Het is gewoon geweldig om te doen. Nooit saai, altijd in een team, met mensen waar je op kunt rekenen.

Na een jaar of vijf ben ik bevelvoerder geworden. Omdat wij een eigen tuinbouwbedrijf hebben ben ik best flexibel. Mijn man en kinderen weten al precies hoe het gaat als ze mijn pieper horen. Zelfs de hond, die altijd naast me is, gaat letterlijk een stapje achteruit!
Natuurlijk maken we heftige dingen mee. Daarom is het zo belangrijk dat je als team ook napraat na een inzet, je houdt elkaar ook daarna in de gaten. We zijn getraind om als team te werken; als eenling heb je hier niet zoveel te zoeken denk ik. Je moet er voor elkaar zijn en blind op elkaar kunnen vertrouwen, de veiligheid van je collega’s hangt ook van jouw acties af. Dat geeft een hele speciale band.’

Het vreselijke ongeluk van haar dochter Dominique komt ter sprake. ‘De auto waarin ze zat is vol geraakt door een ander die veel te hard reed. Hij is meteen in brand gevlogen, voor de deur van een restaurant waar een andere dochter van ons aan het werk was. Zij heeft eveneens geprobeerd te blussen maar er was geen beginnen aan.
Toen wij ter plaatse kwamen wist ik niet dat Dominique überhaupt in die auto kon zitten. Nadat de brand geblust was is de technische recherche aan de slag gegaan en zijn wij brandweerlieden teruggekeerd naar de kazerne. Daar hoorde ik dat Dominique en haar vriendin Laura in de auto zaten.
Wat ik echt vreselijk moeilijk heb gevonden is dat ik haar op dat moment niet heb herkend, ook al weet ik met mijn verstand dat dat helemaal niet meer mogelijk was. Daar heb ik lang last van gehad. Ik ben toen ook een tijdje buiten dienst geweest, je wereld stort volledig in, de grond zakt weg onder je voeten. Toch heb ik er geen seconde aan gedacht om bij de brandweer te stoppen. Ik heb ook zoveel lieve brieven en kaarten gekregen van brandweermensen uit het hele land, ongelofelijk.

Het is wel ontzettend zwaar geweest, het kon me allemaal niets meer schelen. Hoe troost je elkaar als je allemaal zo’n enorm verdriet hebt …
Tot ik op een nacht droomde van Dominique, die me zei dat het goed was waar ze was. En dat onze twee andere dochters mij heel hard nodig hadden. Dat was het moment waarop ik terug ben gaan vechten.
Ik ben naar Santiago gaan lopen, 2500 kilometer. Was ik altijd al ooit van plan, maar ik voelde dat dit het goede moment was. Ik heb onderweg mijn hoofd leeg proberen te maken. Ongeveer halverwege stond ik in een pension onder de douche toen ik de sirene hoorde. Ik dacht: die klinkt dus overal hetzelfde. Door de melkglazen ruiten zag ik brandweermensen: he, die hebben zelfs hetzelfde uniform als wij. Even later stonden mijn twee dochters in mijn brandweerkleding voor mijn neus, met de collega’s van het corps van Chaam. Dat was zo geweldig…

Ik wil nog steeds graag mensen en dieren blijven helpen, klaarstaan voor een ander. Dat blijf ik doen zolang als ik dat fysiek kan. Want er is een hele zware keuring, waarbij bijvoorbeeld geen rekening wordt gehouden met individuele eigenschappen. Dus iemand van 55 kilo moet net zo veel tillen als iemand van 90 kilo, terwijl dat in de praktijk natuurlijk niet voorkomt. Ik denk dat die zware keuring ervoor zorgt dat mensen gaan stoppen, dat is heel erg want daarmee verdwijnt ook hun ervaring. Een tijdje terug ben ik uitgenodigd door minister Grapperhaus om onder andere hierover te praten. Tot mijn verrassing was ook onze koning daarbij. Hij kende mijn verhaal, was ontzettend meelevend en belangstellend. Heel bijzonder hoor, ik voelde dat hij echt om ons gaf. Dat vond ik toch wel een hoogtepunt!

Het verlies van Dominique is wel een omslagpunt geweest. We kiezen er nu heel bewust voor om iets moois te maken van het leven dat over is. We hebben een deel van onze grond verhuurd, wilden niet meer altijd alleen maar hard werken. We hebben een camper gekocht en gaan er vaker op uit, genieten van het moment. Ik heb geleerd de mooie dingen te zien, kijk ook met meer aandacht om me heen. De glans is er misschien van af, maar het leven is nog steeds de moeite waard.’