secretarispresent

‘Wat er ook gebeurt, we doen dit samen’

Op 21 september ontving het duo André en Soufiane uit handen van burgemeester Paul Depla de Bredase Vredesprijs. Hoewel Soufiane al eerder tot Held van Breda werd uitgeroepen, is zijn verhaal nooit in de rubriek Held van de Maand (van BredaVandaag) verschenen. Reden om André deze maand aan het woord te laten over de laatste zes jaar, waarin zij samen optrekken.

Door: Anita van der Helm

Wie: André Boersma (51) en Soufiane Elazizi (24), Held van mei 2021
Beroep: supermarktmanager en medewerker kassa; vanaf dit jaar volledig afgekeurd
Vrijwilligerswerk: stichting DoesSouf, daarvoor fondsbeheer van binnengekomen gelden. André: ambassadeur van Het Nationaal Ouderenfonds en Ronald McDonald vakantiepark Valkenburg
Sinds: stichting sinds 2021
Uren per week: André vijf á zes uur per week; Soufiane ongeveer een uur

Wat houdt je vrijwilligersbaan precies in?
‘We hebben enorm veel donaties ontvangen. In 2019 hebben we dertigduizend euro gedoneerd aan de universiteit Nijmegen voor onderzoek naar de zenuwziekte SCA-type 2, een ziekte die erfelijk is en waaraan Soufiane lijdt. Daarnaast realiseerden we enkele bucketlistwensen als een parachutesprong. Vrienden maakten mogelijk dat Soufiane op Hadj naar Mekka is geweest, samen met zijn moeder.
In 2020 hebben we de actie DoesSouf opnieuw leven ingeblazen nadat Soufiane in het programma ‘Je zult het maar hebben’ verscheen. Doordat er ruim 2 ton gedoneerd werd, besloten we een stichting op te zetten. Mensen kunnen voor een ander ‘klein geluk’ aanvragen tot een bedrag van €250,-. Denk aan ouders in de bijstand die naar MonkeyTown mogen met de kinderen, een gehandicapt stel dat een wasdroger kreeg of een basketbalpaal voor jongeren met achterstand. “Ik heb niks nodig”, zei Soufiane. “Ik heb alles al, een goed thuis, de liefde van mijn leven. Het liefst geef ik alles weg.” En dat is de doelstelling van de stichting geworden.
Op dit moment zijn we bezig met een veel groter en duurzamer project: een inclusieve speeltuin. We willen dat Souf’s gedachtengoed blijft voortleven – zijn levensverwachting is erg laag. Gemiddeld blijven patiënten nog vijf jaar leven na de diagnose van hun ziekte. Bij Soufiane is dat gelukkig al zes jaar geleden!
De speeltuin komt in de Hoge Vucht, waar veel gezinnen wonen met een minder sterke maatschappelijke achtergrond. Nadat de gemeente Breda de speeltuin heeft vernieuwd, zal DoesSouf toestellen plaatsen die speciaal voor kinderen met een beperking zijn. Er komt een soort wijkgerichte sociale controle qua leefbaarheid, uitgevoerd door Grote Broer en Zus.
Zo kunnen kinderen met en zonder beperking samen in een tuin spelen en mengen. En tegelijkertijd komt er bij de buurt een sociale plek, waarbij het niet uitmaakt of je vitaal of niet bent.

Hoe ben je erin gerold?
In 2016 werkte Soufiane bij de Albert Heijn op het Valkeniersplein, waar ik toen manager was. Hij kwam bij ons terecht via een werk-leertraject en vulde voor vier dagen per week de schappen van de supermarkt, met daarnaast een dag naar school. Een keer ging hij door zijn rug, en later werd hij vaker ziek. Na diepgaand onderzoek bleek dat hij SCA-type 2 had, iets waaraan zijn vader, zus en ooms al waren overleden. Dat hakte erin, een jongen van achttien die gaat overlijden. Hij kwam bij me en zei: “ Ik kan beter stoppen hier, want je hebt niets meer aan mij”, waarop ik reageerde “Wat wil je nog doen?” Souf wilde zijn moeder trots maken, een diploma halen, en had ook een bucketlist. “Jij blijft bij mij, we gaan dit samen doen”, heb ik direct gezegd. Hij had rond die tijd al een beetje verkering met Veerle, die inmiddels zijn vrouw is. Ik heb hem een vast contract gegeven zodat hij en zijn thuisfront in een later stadium geen financiële zorgen zouden hebben. Nog later heb ik mijn netwerk ingezet. Zodoende heeft een woningcorporatie ze een geüpgrade woning aangeboden.
In eerste instantie kreeg Soufiane veel bekendheid via het TV-programma ‘Je zal het maar hebben’, waardoor er veel donaties werden gedaan. Daarna kwam het programma TV Avondklok van Defano Holwijn op Soufs pad. Humberto Tan heeft er daarna aandacht aan besteed in zijn avondshow – toen is het écht gaan lopen. Dat was allemaal vorig jaar, in februari 2021.
Op zondag zaten we bij Humberto waar Souf in de uitzending al werd gebeld door zijn idool Hakim Ziyech, en op woensdag hadden we al een stichting opgericht dankzij veel belangeloze hulp vanuit het netwerk.
Direct al hebben we ook waarden en normen opgesteld over binnengekomen donaties. Soufiane wordt niet rijker van wat er aan donaties binnenkomt. En we kijken ook van wie we geld aannemen. Commerciële bedrijven mogen geen gewin hebben bij Souf; hij is geen ‘verkooppraatje’. Gebeurt dat toch, dan stuur ik zó een advocaat op ze af. Bedrijven mogen wel altijd schenkingen doen natuurlijk. Als er gratis kleding of schoenen voor Souf ter beschikking werd gesteld, vond hij dat hartstikke leuk!
Een belangrijke taak die ik en passant op me heb genomen, is het bewaken van zijn agenda, zeker nu zijn gezondheid achteruit gaat. We spreken elkaar heel vaak, appen veel. Ik bescherm hem qua tijd en ik houd ook zijn privacy in de gaten.
Van lieverlee groeiden we naar elkaar toe. Soufiane noemt me inmiddels zijn tweede vader. En eigenlijk voelt het voor mij ook zo. Ik heb twee dochters van 27 en 21 jaar; Souf zit daartussen en is de bonus zoon!
Een paar maanden geleden kwamen Veerle en Souf bij me. “Je wordt opa”, vertelden ze me het grote nieuws. En zo voelt het ook. Dat ik veel tijd met hen spendeer, is alleen maar leuk. En daarbij: wat is mijn tijd in relatie tot welke tijd hij (nog) heeft? De dood is voor achterblijvers heel naar. Maar het doet je ook beseffen dat je maximaal moet genieten van wat er nu is.

Waarin verschilt het van je ‘gewone’ werk?
Normaal gesproken voldoe ik aan de verwachtingen: klanten tevreden houden, een bedrijf runnen, medewerkers aansturen. Met vrijwilligerswerk ben ik meer ‘mezelf’. Dat wil zeggen: ik doe wat ik belangrijk vind.
Ik ben opgevoed met het idee dat je deelt. Als ik op straat loop en ik zie iemand in nood, dan vraag ik ook of ik kan helpen. Voorheen ben ik ambassadeur geweest van Het Nationaal Ouderenfonds en Het Ronald McDonald vakantiepark. Daar heb ik ook dagen meegeholpen. In die zin vind ik het ook wel weer vanzelfsprekend om onbetaald werk te doen.
Op dit moment zitten we in een crisis. Veel mensen kijken naar hoe ze hun rekeningen betaald krijgen. Dan is er minder aandacht voor vrijwilligswerk. Terwijl er velen zijn die er precies zo over denken als ik. Het is jammer dat de balans zoekraakt.

Wat kost het je?
Ergens kost het me niks. Andere mensen zeggen dat het bijzonder is wat ik doe, zelf vind ik het normaal. Het kost me ook nooit te veel, niks mooiers dan delen! Of anders gezegd: het levert me meer op dan het kost.
Toch heb ik ook wel eens momenten dat ik denk: nu even niet. Dan bel ik Souf. We kletsen wat, over wat hij meemaakt, gezien heeft. Hij vraagt hoe het met mij gaat. Door zijn ontwapenende gedrag relativeert hij weer veel voor mij. En zo’n gesprek geeft me dan weer energie.
Verder zijn er de terugslagen van Souf. Dat is bijna iedere maand wel hoor. Je schrikt, accepteert het en we vinden wel weer een manier om er iets leuks van te maken. In feite ben ik constant bezig mijn verwachtingen bij te stellen.

Wat brengt het je?
Mijn eigen kinderen voelen zich geïnspireerd door wat ik doe. Wat is er leuker dan hun voorbeeld te zijn? En het geeft me bevrediging. Waarom zijn we op aarde? vraagt iedereen zichzelf wel eens af. Je wilt dan terugkijken op een goed leven.
De leukste momenten vind ik vooral als we iets voor Souf doen wat hem mobieler maakt, waardoor hij uit zijn isolement komt. Eerst was dat een fiets, later een bakfiets en ondertussen kan hij zich alleen verplaatsen in een scootmobiel, de SoufMobiel.
Ook zijn de momenten zoals vorige week, toe we de Bredase Vredesprijs kregen, onbetaalbaar. Het geeft waardering voor wat we doen.

Welke tips heb je voor anderen?
Blijf niet hangen in wat er niet kan, maar kijk wat er wél kan. Souf vond zo’n scootmobiel eigenlijk helemaal niks. Het is een jonge vent, dan wíl je dat niet. Met een beetje creativiteit zorgen we ervoor dat het leuk wordt.
Die scootmobiel hebben we vol stickers geplakt met zijn eigen logo; het is nu de Soufmobiel. Soufiane is dan herkenbaar en dat vindt hij dan wél weer leuk. Op die manier blijft het leven toch vol positieve kanten, zelfs bij een achteruitgang!

Doneren
Wil jij doneren of ‘klein geluk’ aanvragen? Kijk op doessouf.nl

In de rubriek Held van de Maand zetten we mensen in de
schijnwerpers die zich langdurig onbetaald hebben ingezet.

De ‘Held van de Maand’ vind je ook op BredaVandaag.nl
en in de huis-aan-huiskrant van BredaVandaag.

Lees het artikel over de Held van de Maand
in de digitale krant op BredaVandaag.nl

Ken jij ook held?
Meld deze aan via onderstaande knop

André en Soufiane ‘DoesSouf’ winnaars Bredase Vredesprijs

Op 21 september reikte burgemeester Paul Depla in het Maczek Memorial de Bredase Vredesprijs 2022 uit. André Boersma en Soufiane Elazizi namen de prijs in ontvangst vanwege hun inzet voor de stichting DoesSouf.

Door: Anita van der Helm

Uit de vele aanmeldingen waren door juryleden Eric Linssen (voorzitter), Irène Verkuylen en Kiki Rops drie nominaties geselecteerd. Ad Pirard is al jarenlang super actief als vrijwilliger bij Surplus, Francien van den Oort staat met de stichting ‘Help Ons Helpen’ arme Bredase gezinnen bij met spullen en het duo Soufiane Elazizi en zijn ‘baas’ André Boersma zetten samen de stichting ‘DoesSouf’ op, die voor klein geluk zorgt. Nadat bij Soufiane de levensbedreigende erfelijke ziekte SCA-type 2 was geconstateerd, besloot de manager van de supermarkt waar hij werkte hem te steunen. Soufiane wilde geld inzamelen voor onderzoek naar die ziekte. Daarnaast wilde hij graag voor klein geluk zorgen. Daarvoor richtten ze samen de stichting ‘DoesSouf’ op.

Eric Linssen: “De criteria zijn onbaatzuchtig zijn, verbindend en solidair, en het liefst bescheiden en buiten de schijnwerpers staan. Alle genomineerden kunnen er echt trots op zijn dat ze genomineerd zijn.”

Bekijk hierboven de video van de uitreiking. Met dank aan Elisabeth TV.

 

Vernieuwd programma
Naast de nieuwe vaste samenwerking met het Maczek Memorial Breda (MMB) en Helden van Breda, heeft de Bredase Vredesprijs ook de uitreiking vernieuwd. Het programma van half acht tot half tien werd door de bekende Bredase presentator Ad Romijn aan elkaar gepraat. Bij het inlopen werden de gasten verwelkomd met muziek door Michiel Corstanje.

Voor de pauze interviewde Romijn Emmy Janssens, aalmoezenier op de Koninklijke Militaire Academie, die net als andere jaren iets over vrede vertelde. Ook Eric Linssen en Boy van Eil, lid van het dagelijks bestuur van het MMB, werden bevraagd. “We werken samen met allerlei organisaties en we staan ook open voor groepsbezoeken of personeelsuitjes”, lichte Van Eil toe.

Na een muziekfragment door pianiste Elena Yefanova en zangeres Verona Betancourt stond er voor de genodigden een drankje klaar op statafels en gingen vrijwilligers van het Maczek Memorial rond met een hapje. Zo kregen de aanwezigen de gelegenheid met elkaar te praten.

Na deze pauze werden de genomineerden voorgesteld aan het publiek. Nog voor Paul Depla de winnaar onthulde, kregen de genomineerden een feestelijke bos bloemen. “Soms denken we: wat kunnen wij doen om te zorgen dat er vrede komt”, begon Depla. “Hier zie je dat vrede dicht bij huis is, met concrete initiatieven. Het maakt de Bredase samenleving mooier.” Daarna sprak hij tegen iedere genomineerde hoe hij hen kende of van hen had gehoord.

Boersma en Elazizi ontvingen een bokaal, de andere genomineerden kregen een oorkonde. Veel oud-winnaars en -genomineerden, en ook veel Helden van Breda hieven daarna het glas op de mensen die gisteren zijn toegevoegd op de lange lijst van Bredase Vredesprijswinnaars.

‘Iedereen staat erachter anders werkt het niet’

Ton Vermeulen (links) en Chris Roelants (rechts) hebben er samen zestig jaren aan vrijwilligerswerk voor ETV opzitten. De vaste kern van het team is een vriendenclub geworden.

Door: Anita van der Helm

Wie: Ton Vermeulen (61)
Beroep: tekstredacteur bij uitgever voor toeristenbranche
Vrijwilligerswerk: televisieteam Elisabeth Televisie (ETV)
Sinds: ongeveer twintig jaar
Uren per week: ongeveer zes uur per week

Wie: Chris Roelants (67)
Beroep: m.i.v. 31 juli 2022 pensioen, daarvoor 40 jaar verpleegkundige bij Surplus
Vrijwilligerswerk: televisieteam ETV; diverse functies bij buurtcentrum Nieuwe Meidoorn
Sinds: veertig jaar ETV en sinds 2017 Nieuwe Meidoorn
Uren per week: twee dagen per week ETV en vijftien uur Nieuwe Meidoorn

Wat houdt je vrijwilligersbaan precies in?
Ton en Chris werken in een team van zestien mensen aan een wekelijks televisieprogramma voor de verschillende woon-en verzorgingshuizen van de stichting Surplus. Ton: ‘Wij doen met z’n zestienen alles om een programma te kunnen uitzenden. Om het eenvoudig uit te leggen doen wij wat Endemol, RTL en Ziggo bij elkaar doen. Het gaat om programmering, opnemen en techniek, maar we schaffen ook apparatuur aan, onderhouden die en beheren een magazijn. Niet alle content maken we zelf, we krijgen ook wel items aangereikt van bijvoorbeeld BredaNu. Onze cliënten kunnen die zender niet ontvangen, dus wij selecteren uit hun aanbod wat er in onze uitzending past.’ Chris: ‘Iedere dinsdagavond komen we een uur paar uur bij elkaar. We bespreken waar wat interessant is voor bewoners. De beslissingen nemen we als team; al onze vrijwilligers moeten het naar hun zin hebben anders ga je dat merken bij het eindproduct. We kennen elkaar goed, misschien ook doordat we bij nacht en ontij met elkaar optrekken. Eigenlijk zijn we een grote vriendengroep, die lief en leed met elkaar deelt. Veel dingen lopen gewoon vanzelf, hoor.’ Ton: ‘Niks moet, alles wat we doen, doen we graag. Zelfs onze partners zijn mee gaan doen, posten dingen op Facebook, sommigen editten.’
Chris: ‘Op die dinsdag maken we ook opnames. Daarna zit ik nog wel enkele uren om een compilatie te maken. Een keer in de maand hebben we ‘Gast aan tafel’ en nemen we in het verzorgingshuis aan de Leuvenaarstraat een aantal interviews op. Soms filmen we op locatie, zoals bij het Jazzfestival, de Monumentendag, Breda Drijft en natuurlijk tijdens carnaval. Veel cliënten kunnen de deur niet meer uit. Dit is de enige manier voor hen om Breda naar binnen te halen en betrokken te blijven.
Verder ben ik vrijwel dagelijks in het buurtcentrum aanwezig. Soms doe ik open of verricht ik hand- en spandiensten, en altijd maak ik een praatje met mensen en verbind ik ze met elkaar. Ik ben ook voorzitter van de stichting.’

Hoe ben je erin gerold?
Ton: ‘Ik werkte destijds als freelancer bij Radio Continu, een Belgische zender. De directeur was een carnavalsvierder en wilde dat ook wel graag op de tv uitzenden. Daarvoor bracht Chris, die toen al twintig jaar met ETV bezig was, iedere dag opnamebandjes. Ik dacht bij mezelf: ik wil wel meer doen met tv. Op die manier ben ik bij ETV betrokken geraakt.’
Chris: ‘Ergens begin jaren tachtig was ik verpleegkundige bij zorghotel Melinde. Het was een andere tijd, mensen lagen nog met vijftien personen op een zaal. Er was een eigen omroep. De directeur zei eens tegen mij: “Is het niks voor jou om eens wat plaatsjes te draaien?” Later werden van de activiteiten opnames gemaakt. Dat waren de eerste stappen op weg naar ETV.’

Waarin verschilt het van je ‘gewone’ werk?
Chris: ‘In mijn betaalde werk is luisteren naar mensen het belangrijkste; de helft van een klacht wordt al opgelost als je goed luistert wat er aan de hand is. Ook tijdens het maken van een programma luister ik. “Hoe vind je het gaan, wat is leuk, wat niet?” Ik stel continu vragen en ik hoor wat er beter kan.’ Ton: ‘Ook bij mij wijkt mijn dagelijkse werk niet echt af van mijn vrijwilligerswerk. Je moet mensen vertrouwen. Als iemand van het team zegt dat we dit of dat nodig hebben, moeten we dat maar aanschaffen. Daarvoor moeten we wel extra uren maken, want de exploitatiekosten dragen we zelf. Dat doen we door bijvoorbeeld apparatuur te verhuren of betaalde opnames te maken. Alles bij elkaar voor zo’n tienduizend euro per jaar. Onze apparatuur wordt daardoor wel steeds beter.
We gaan daardoor ook met nóg meer enthousiasme aan het werk. De passie en energie die je ergens instopt, straalt ook een beetje van het eindresultaat af.’

Wat kost het je?
‘Die uren die we maken voor de exploitatie komen dus nog eens bij die twee dagen per week’, pakt Chris het onderwerp op. ‘Surplus zorgt dat we kunnen draaien, maar onderhoud of extra’s betalen wij. Zo hebben we aan het Stedelijk Gymnasium onze apparatuur verhuurd voor de diploma-uitreiking. Op donderdag bouwen we op van zes tot negen uur. De dag erop staan we af te breken en in de bus te laden; we beginnen dan om elf uur ’s avonds. Maar ik weet niet beter dan dat dit erbij hoort. Eigenlijk is dit altijd in mijn leven geweest dus ik heb niet het gevoel dat ik iets moet opgeven. Integendeel, als ik programma’s terugkijk, word ik altijd enthousiast!
Maar natuurlijk zijn er wel eens minder leuke kanten. Zo was er eens een vrijwilliger die heel graag op de voorgrond trad. Terwijl alle anderen elkaar kunnen en wíllen vervangen, was hij degene die alleen maar wilde presenteren. Zoiets werkt niet voor het team. Dan voer ik als voorzitter het slecht-nieuwsgesprek.’ Ton: ‘Corona was wel een dingetje. Om te zorgen dat we zo min mogelijk kans hadden om besmettingen te verspreiden onder de kwetsbare groep waarvoor we werken, deed ik in het begin alles alleen. Dat was ingewikkeld: beeld, geluid, regie en dan ook nog eens op inhoud sturen. Gelukkig komt voor alles een oplossing. We maakten feelgood-tv, met meer muziek en tips en we kregen filmpjes van activiteitenbegeleiders die we mochten uitzenden.
Ook buiten de coronatijd ben ik op sommige avonden moe en denk ik wel eens: zal ik afzeggen? Ik weet alleen wel dat als ik op de bank blijf hangen, er niks gebeurt. Zo stonden we een keer bij de Petrus en Pauluskerk te filmen voordat die werd gesloopt. Het liefst wilden we naar binnen, maar we hadden geen afspraak gemaakt. Opeens zag ik vanuit mijn ooghoeken iemand lopen waarvan ik dacht: die zou wel eens een sleutel kunnen hebben. Dat klopte ook. We mochten binnen filmen en hij vertelde van alles. Was ik thuisgebleven, dan had ik niemand ontmoet. Omdat ik dat vooraf al weet, kost het me niet zoveel moeite om de knop om te zetten na een drukke werkdag.’

Wat brengt het je?
Chris: ‘Niet alles is vanzelfsprekend. Daar moet je voor openstaan. Doe je dat, voor mensen, voor het onverwachte, dan brengt dat je heel veel energie.’ Ton: ‘We geven iedereen van het ETV-team de gelegenheid om dingen te proberen. Dan gaat het wel eens minder goed dan gehoopt. Dat pakken we dan met de groep op. Natuurlijk kost dan hermonteren soms extra tijd. Maar die groep, de mensen die je interviewt en die je soms als Sinterklaas binnenhalen, de mensen voor wie en uitzending bedoeld is … dat is onvoorstelbaar leuk!’

Welke tips heb je voor anderen?
Ton: ‘Doe vooral de dingen die je leuk vindt en waar je energie van krijgt. Anders werkt het natuurlijk niet!’ Chris: ‘Ik ben het eens met Ton. Maar ik heb ook nog een ander levensles. Persoonlijk heb ik te weinig naar mijn lijf geluisterd. Daarom ben ik begin dit jaar al gestopt met werken. Maar ook al doe ik het zelf niet of niet voldoende, mijn belangrijkste tip is: luister naar je lichaam. Stop dus wel bijtijds.’

Het team van ETV kan altijd nieuwe vrijwliigers gebruiken. Kijk voor informatie op kijk-etv.nl

In de rubriek Held van de Maand zetten we mensen in de schijnwerpers
die zich langdurig onbetaald hebben ingezet.

De ‘Held van de Maand’ vind je ook op BredaVandaag.nl
en in de huis-aan-huiskrant van BredaVandaag.

Lees het artikel over Ton en Chris in de digitale krant op BredaVandaag.nl

Ken jij ook held?
Meld deze aan via onderstaande knop

Ideeënmachine op volle toeren!

Afgelopen week gebeurde het dan eindelijk: in het Mondiaal Centrum Breda (MCB) vindt de brainstormsessie van Helden van Breda plaats. Naast het bestuur van de stichting is er een afvaardiging van vrijwilligers, Helden en Bredase Vredesprijswinnaars. De ludiekste ideeën vliegen heen en weer. We krijgen het er warm van, vooral door het vuur dat wordt ontstoken.

De bijeenkomst wordt geleid door Avanscoach Karin van Ooijen, uiteraard op vrijwillige basis. Eerst stellen we onze sterke punten en de verbeterpunten vast. Dan inventariseren we waarover we gaan praten, in drietallen. We kiezen ervoor om te kijken hoe we onze Helden community levendig kunnen maken en hoe we eigentijdser kunnen communiceren.
De ingevingen buitelen over de carrétafel in de kapel van het MCB. Alsof er een soort heilig vuur door ons heen blaast. We reageren op elkaar, vullen elkaar aan, ontwikkelen een prille inval tot iets subliems. Het liefst willen we aan de slag, meteen, díe avond nog …

Helden in het zonnetje
We worden er het meest blij van om onze Helden te verwennen, met cadeautjes die ze zelf niet kunnen kopen. Waar hun familie van mee kan genieten, hun vrienden blij van worden, de wijk bij betrokken is. Voor ons is het leuk om contact te hebben met die bredere gemeenschap en eerlijk gezegd levert het ons ook bekendheid op. Ook de feedback vinden we erg prettig. Maar vooral het inspirerende contact zelf maakt ons vrolijk. Dat we nog even niet zeggen welke cadeautjes we in petto hebben, heeft te maken met kopieergedrag. We maken dat net iets te vaak mee, daarom zijn we voorzichtig tot het is uitgewerkt. En zo blijft het ook een verrassing!

Eigentijds en laagdrempelig
Daarnaast worden we blij van een aantal vernieuwende zaken, zowel op digitaal gebied als op papier en op het gebied van live events. Soms is het gewoon een bestaand idee dat net wat is aangepast en daardoor echt iets van ons wordt. Maar zowel bij de digitale als bij het papieren ‘podium’ moet zoveel worden aangepast, dat we het eigenlijk over een totaal nieuw concept hebben. En het lijkt iets waarop mensen zitten te wachten, omdat er naar vergelijkbare lifestyleproducten veel vraag is. Het is daarmee ook laagdrempelig.
Het spijt ons dat we zo in raadsels moeten spreken, maar opnieuw: willen we met weinig budget de eerste zijn die dit doet, dan passen daar alleen zorgvuldige uitlatingen bij. In een nieuwsbrief zijn we dus voorzichtig; in ons HvB-team zijn we open, direct en gaat het erom gezamenlijk iets moois neer te zetten. Waarbij we onze helden eren en hopen dat hun gedrag inspireert.

Oeps … vergeten …
Dat we even vergeten zijn te bespreken of we nog steeds relevant zijn met wat we doen, is eigenlijk helemaal niet erg. We houden gewoon een tweede brainstorm in september. Daarin pakken we ook mee hoe we de verantwoordelijkheden beter kunnen verdelen, een stevige financiële basis creëren en hoe we kunnen zorgen dat we niet worden gekopieerd. En ondertussen gaan we met deze gave output voorzichtig aan de slag!

Interesse om mee te denken of mee te doen? Mail even naar info@heldenvanbreda.nl

Held Jan Nagelkerken overleden

Zondag 5 juni 2022 overleed Jan Nagelkerken op 90-jarige leeftijd. Jan was een van de Helden van Breda van wie het verhaal in ons boek werd opgetekend. Hij was een Nieuw-Guinea- en Koreaveteraan. Over zijn heftige tijd in de Korea oorlog sprak hij weinig, eigenlijk alleen met lotgenoten. 

Jan vond dat de trouwe Papoea’s door Nederland in de steek werden gelaten toen het erop aankwam. En Jan deed er alles aan om dat onrecht, waar hij zelf part noch deel aan had, te herstellen. Hij besteedde veel tijd, energie en geld aan zijn maten en hun familie in Nieuw Guinea. Hij ging er, tot op hoge leeftijd altijd met koffers vol spullen naar toe en kwam met lege koffers terug. Hij sprak de taal en was er eigenlijk gewoon familie. Hij deed dat altijd in alle bescheidenheid, gewoon, omdat hij vond dat het moest. Dat leidde tot jarenlange verbondenheid en vriendschap.

Als sportinstructeur bij de KMA was hij een goed voorbeeld voor generaties officieren; zijn doorzettingsvermogen en hoge pijngrens herinneren velen van hen zich nog jaren later. Dat hij ruste in vrede. 

(Foto: Willem Paterik)

Op Held Albert Bugaj kun je altijd rekenen

Albert (72) is zoon van een Poolse bevrijder en een van de drijvende krachten achter het Maczek Memorial. Als zelfbenoemde manus-van-alles beheert hij o.a. de winkel, de webshop en treedt hij op als conciërge. Albert: ‘Als er iets wordt gevraagd dan pak ik dat op. Ik vind het belangrijk om iets voor anderen te doen, en door dit vrijwilligerswerk kan dat. Ik vind het, net als iedereen, prettig om gewaardeerd te worden voor wat ik doe.’

Foto: Ria Bugaj

Wie: Albert Bugaj (72)
Beroep: Meubelmaker en interieurbouwer (gepensioneerd)
Vrijwilligerswerk: Maczek Memorial Breda
Sinds: 2000
Uren per week: 10

Wat houdt je vrijwilligersbaan precies in?
‘Eigenlijk doe ik allerlei werk, zowel in het memorial als thuis op de computer. In het memorial ben ik een soort manus van alles; als er iets wordt gevraagd dan pak ik dat op. Ik beheer de webshop en de winkel en ik treed op als conciërge, ik doe het gebouw open en dicht en ben er als dat nodig is. Verder ben ik gastheer waarbij ik mensen ontvang en ook help ik bij het conserveren van de uitgebreide collectie. En zo’n twaalf jaar geleden heb ik de website maczekpantsersoldaten.nl opgezet. Daarop vind je foto’s en gegevens van veel van onze Poolse bevrijders. Dat blijkt voor veel familieleden en nazaten van Poolse soldaten een belangrijke bron van informatie over hun vader, opa of oom. En de belangstelling ervoor komt echt uit de hele wereld.’

Hoe ben je erin gerold?
‘Mijn vader was sergeant bij de genie in de divisie van Maczek. Na de oorlog had hij misschien wel terug kunnen gaan naar Polen, maar dat wilde hij niet, net als heel veel van zijn maten. Polen had een communistisch bewind en dat was voor voormalig geallieerde militairen niet echt aantrekkelijk. Hij begon in Breda met helemaal niets en bouwde in korte tijd een zaak op in woninginrichting, met eigen personeel. Toen hij 38 was overleed hij aan leukemie, ik was toen acht.’

‘Ik wist dat mijn vader ook in Afrika had gevochten. Toen ik een keer met mijn vrouw op vakantie was in Italië bezochten we Monte Cassino. De gids vertelde toen dat het Poolse soldaten waren die daar uiteindelijk de overwinning behaalden. Dat wekte mijn interesse; misschien had mijn vader er wel gevochten. Ik heb toen contact gezocht met het Maczek museum in Breda om dat uit te zoeken. Kort daarna werd ik er vrijwilliger en ik ben er gebleven. Over mijn vader kon ik overigens uiteindelijk via het museum nog heel wat informatie vinden.’

Welke eigenschappen heb je hiervoor nodig?
‘Je moet wel wat doorzettingsvermogen hebben. In het oude museum was er heel veel vrijheid. Als je iets bedacht kon je dat uitvoeren. Mijn ervaring als meubelmaker/interieurbouwer heb ik daar vaak ingezet, met veel plezier. In het nieuwe memorial zijn er meer beperkingen. Daar kun je niet zomaar losgaan, er zijn strakke regels voor wat er wel en niet mag. Daar heb ik ongeveer een jaar aan moeten wennen. Nu voel ik me daar wel op mijn gemak. Als ik iets nieuws bedenk leg ik mijn plan voor en hoor ik het wel.
En natuurlijk moet je wel interesse hebben in de geschiedenis, specifiek die van de Polen.’

Wat kost het je?
‘Het kost vanzelfsprekend vrije tijd. En het komt niet altijd uit als er iets wordt gevraagd. Maar ik doe dat dan toch, want je moet het van de vrijwilligers hebben. Voor Ria, met wie ik achtenveertig jaar ben getrouwd, is dat niet altijd leuk. Maar zij steunt mij gelukkig door dik en dun.’

Wat brengt het je/Wat is je leukste ervaring?
‘Ik vind het belangrijk om iets voor anderen te doen, en door dit vrijwilligerswerk kan dat. Ik vind het, net als iedereen, prettig om gewaardeerd te worden voor wat ik doe. Mijn vader kreeg die erkenning eigenlijk te weinig. Net als asielzoekers was hij in een vreemd land en sprak hij de taal niet. En ook hij werd daarom gediscrimineerd. Ik vind het knap dat hij desondanks heeft doorgezet. En dat wil ik overnemen.’

‘Ik vind het geweldig dat het Maczek Memorail er is gekomen. Toen het oude museum moest stoppen was er een tijd niets en dreigde de nagedachtenis verloren te gaan. Het memorial is nu een plek voor erkenning en waardering van de Poolse bevrijders die dat zo verdienen. De zichtbaarheid mag nog wel worden versterkt.’

Welke tips heb je voor anderen?
‘Je moet nastreven wat je echt wilt doen, wat dan ook. Je moet je daarbij nooit aan de kant laten zetten door negatieve mensen of ervaringen. En ik vind dat mensen elkaar beter moeten leren kennen, begrijpen en waarderen. Zelf probeer ik dat altijd te doen. Waardering is voor iedereen belangrijk.’

Pizzaprijs voor doorzetter John van Ierland

John van Ierland is schrijver van biografieën en romans, die vaak gebaseerd zijn op sport en geïnspireerd door zijn stad Breda. Niet iedereen weet hoe hij opkrabbelde na een herseninfarct. En dat hij vervolgens bijna veertigduizend euro bij elkaar sprokkelde voor Stichting ALS.

Tekst en foto: Anton Verbeek

“In oktober 2018 ging het helemaal verkeerd. Ik zat op het toilet, viel naar links en daar lag ik. Mijn linkerkant was verlamd en ik kon niet meer lopen en praten. Vijftien minuten later lag ik in het ziekenhuis. Het was een herseninfarct. Van het ene op het andere moment veranderde alles. Mijn hart was aangetast, mijn nieren, cognitief vermogen en mijn emoties.”

John startte een intensieve revalidatie, 26 maanden lang, vijf dagen per week. “Ik keek naar wat ik nog wel kon. Daar kon ik een beetje plezier uithalen en het versterkte mijn motivatie. Het duurde nog zeker een jaar voordat ik weer redelijk kon praten.

De wil om te revalideren moet je uit jezelf halen. Ook ik heb me afgevraagd of ik ooit nog gewoon kon praten, kon schrijven, kon wandelen. Ik was voor mijn werk heel actief en ging ook met m’n gezin op stap.

Omdat ik niet zoveel kon verveelde ik me enorm. Mijn vrouw zei zomaar: ‘Pak eens een stuk tekenpapier, vroeger tekende je ook en probeer of dat nog gaat’. Ik hoorde André Hazes op de radio en ik begon hem te tekenen. Toen bleek dat ik veel beter kon tekenen dan voorheen. Ik had rust, geduld en meer oog voor detail.

Uiteindelijk is het een boek geworden. Eigenlijk mijn autobiografie van de afgelopen drie jaar. Ook tekende ik mijn helden, zoals George Kooijmans van de Golden Earring die ALS heeft. De afdrukken van de tekening, gesigneerd door George en de andere leden van de Golden Earring, leverden bijna €40.000 op voor de Stichting ALS. Met tekenen heb ik weg terug in de maatschappij gebaand. Inmiddels schrijf ik ook weer.”

Meld jouw held!

Ken jij ook iemand als John, die zich onbaatzuchtig heeft ingezet voor anderen? Zet dan die Bredanaar in het zonnetje door jouw held te melden en win samen een prijs!

Held van Breda Thijs Kroezen roept NAC-supporters op Ralf Seuntjens te steunen

Foto: Peter Visser

Een van onze helden, Thijs Kroezen, heeft zich in het weekend van 14 mei vreselijk geërgerd aan de uitingen van sommige supporters rond de ziekte van voetballer Ralf Seuntjens, bij wie kanker is geconstateerd. Om een positief tegengeluid te laten horen riep Thijs een aantal mensen bij elkaar om tot een crowdfundingsactie voor Seuntjens te komen. In die bijeenkomst kwam het idee naar voren om mee te doen aan de actie ‘Swim to Fight Cancer’. Een geweldige actie, waarmee held Thijs en zijn maten laten zien dat een heel vervelende aanleiding tot iets goeds kan worden omgebogen.

Foto: Peter Visser

Onderstaande artikel is met toestemming overgenomen van BredaVandaag.nl
Tekst Hanneke Marcelis

NAC-supporters gaan de Singel in om geld in te zamelen voor onderzoek naar kanker. Tijdens Swim to Fight Cancer Breda op 11 september gaan deelnemers van het team ‘NAC gaat de Singel in’ de zwemtocht van twee kilometer afleggen. Samen met NAC worden verschillende acties opgezet om zo geld in te zamelen voor het goede doel.

Afgelopen zaterdag hebben zich rondom de wedstrijd ADO Den Haag – NAC een aantal vervelende incidenten voorgedaan. De wedstrijd, die grotendeels in het teken stond van het steunen van Ralf Seuntjens, werd overschaduwd door spreekkoren en vernielingen met daarin verwijzingen naar de ziekte kanker.

Dit is heel hard binnengekomen bij het overige merendeel van de supporters, laat NAC weten. “Met de zwemtocht willen wij afstand nemen van de uitingen en ons op een positieve manier inzetten voor het goede doel. Dit om te laten zien dat dit niet het NAC is waar wij voor staan of willen zijn. Doneren kan vanaf nu op de website van Swim to Fight Cancer”, laat NAC weten. De eerste 1000 euro is al binnen.

Seuntjens
Ralf Seuntjens was pas kort vertrokken bij NAC voor een avontuur bij het Japanse FC Imbari toen vorige week bij de speler een tumor werd gevonden tijdens een scan. Voorafgaand en tijdens de wedstrijd werd op verschillende manieren steun geuit aan Seuntjens. Zo kwamen spelers in speciale shirts het veld op en hadden supporters een spandoek gemaakt om de aanvaller te steunen. “Ook met de zwemtocht en de inzet van de club en de supporters hopen wij Ralf te steunen in zijn traject.”

De initiatiefnemers van de actie roepen overige supporters op zich aan te sluiten bij het initiatief. Mensen die mee willen zwemmen tijdens de tocht op 11 september kunnen een mail sturen naar pers@nac.nl met als onderwerp ‘Ik ga met NAC de Singel in’. 

Over Swim to Fight Cancer
Swim to Fight Cancer is een initiatief van Stichting Fight cancer, dat in 2014 ontstaan is door een aantal enthousiaste en gedreven mensen met een leuk idee: een unieke zwemtocht in natuurlijk buitenwater, waarbij deelnemers en teams zoveel mogelijk donaties ophalen voor onderzoek naar kanker. Een mooi en rebels initiatief dat de afgelopen jaren is uitgegroeid tot een succesvol evenement dat door heel Nederland georganiseerd wordt. Het is mooi en ontroerend om te zien hoeveel mensen ieder jaar meezwemmen, allen met een persoonlijke motivatie om het water in te springen.

Fototentoonstelling in Maczek Memorial toont helden van toen en nu

Tien foto’s van de bevrijders van destijds, tien foto’s van de Bredase Vredesprijswinnaars en tien Helden van Breda hangen sinds 19 mei in het Maczek Memorial aan de Ettensebaan 17a. De fototentoonstelling luidt het begin in van een samenwerking tussen de drie gelijknamige organisaties en blijft tot eind september.

Voorzitter Maczek Memorial Breda (MMB) Richard Tieskens krijgt de microfoon voor het welkomstwoord van Anita van der Helm, die iedereen aankondigt.
Voorzitter Bredase Vredesprijs Eric Linssen interviewt de winnaar van 2021 Philip Oronsaye.
Tekst: Anita van der Helm
Foto’s: Reginald Kluijtmans

‘We verschillen niet veel van elkaar’, opende Richard Tieskens, voorzitter van het Maczek Memorial, de bijeenkomst. ‘Helden van toen maakten een einde aan de bezetting, helden van nu zorgen op hun eigen manier voor vrede in mensenlevens. Onze organisaties willen dat uitdragen. Want vrede is niet vanzelfsprekend; we moeten er continu aandacht voor vragen.’

Moderator Anita van der Helm praatte de avond aan elkaar. Eric Linssen, voorzitter Bredase Vredesprijs en bestuurslid Helden van Breda, stelde Judith Aarts voor, genomineerde, en Philip Oronsaye, winnaar Bredase Vredesprijs 2021. Philip verscheen ook in het boek Goed Volk, een uitgave van Helden van Breda. Ook eerdere winnaars, genomineerden en helden waren aanwezig. Albert Bugaj, supervrijwilliger van het Maczek Memorial, kreeg te horen dat hij was gekozen tot Held van Breda.

Na ieder voorstelrondje was er een pianospel van de Oekraïense Elena Yefanova, docent piano aan de Nieuwe Veste. Ze woont al meer dan twintig jaar in Nederland, maar heeft nog wel familie in Oekraïne wonen. Elena werd uitgenodigd om als eerste de tentoonstelling te openen. Ze deed dat door een zonnebloem, de nationale bloem van Oekraïne, te plaatsen in een vaas voor het portret van generaal Maczek.

Van der Helm sloot af. ‘Past dat wat we doen nog steeds in onze tijd? De persvrijheid loopt terug, onze politici worden aangevallen – helpen goede voorbeelden nog wel? Of moeten we wellicht gespreksavonden gaan organiseren?’ Ze nodigde de bezoekers uit om erover mee te denken en te praten.

De bezoekers, allemaal zelf vrijwilliger of ambassadeur van een van de drie organisaties, waren na afloop enthousiast. Ook voor hen waren de foto’s, en het bijbehorende boekje met een dertigtal verhalen, een bron van inspiratie!

Helden zijn van alle tijden - Foto: Reginald Kluitmans
Richard Tieskens legt het openingsritueel uit: iedere bezoeker neemt een bloem en zet die in de vaas voor het portret van Generaal Maczek, zodat er een kleurrijk boeket wordt gevormd.
Maczek Memorial - Foto: Reginald Kluitmans
Vrijwilliger van het MMB Albert Bugaj en Held Henk Willemsen zijn een van de eersten die de vaas vullen met bloemen in de kleuren van Polen, Oekraïne en Nederland, om op die manier te eren, te vieren en verbondenheid uit te drukken.

Nieuwsgierig naar de fototentoonstelling?

De expositie is van 20 mei tot 30 september toegankelijk voor publiek. Het Maczek Memorial is geopend op woensdag van 13.00 tot 17.00 uur, op zaterdag en zondag van 11.00 tot 17.00 uur.

Maczek Memorial Breda
Ettensebaan 17A
4812 XA Breda
Route/kaart

Tel. 076-3036270
info@maczekmemorialbreda.nl

Lia Sprangers – Gratis ophalen in Breda

Foto: Anton Verbeek

Lia Sprangers is beheerder van de Facebookgroep Gratis Ophalen in Breda. Dit is een uitwisselingsservice waar mensen spullen die ze niet meer gebruiken gratis kunnen aanbieden en bij elkaar kunnen ophalen. De groep telt maar liefst 11.538 leden.

Wie: Lia Sprangers
Beroep: receptie fitness
Vrijwilligerswerk: Facebookgroep Gratis Ophalen in Breda
Sinds: augustus 2013
Uren per week: gemiddeld acht uur per week, het hele jaar rond

Wat houdt je vrijwilligersbaan precies in?
‘Ik ben meestal een regelaar op afstand. Ik blijf zoveel mogelijk op de achtergrond, houd de facebookpagina actief bij en kijk toe wat er geschreven en aangeboden wordt. De leden maken samen de groep, alleen als er problemen zijn, probeer ik deze op te lossen’. Als je bij de groep wilt aansluiten moet je je eerst als lid aanmelden. Lia checkt dan hoe het profiel van die persoon voordat ze iemand toelaat. ‘Ik wil bijvoorbeeld opkopers buiten de groep houden’, zegt Lia.

In de Facebookgroep Gratis Ophalen in Breda kunnen leden een advertentie plaatsen. Bijvoorbeeld vier keukenstoelen, tegeltjes, tuinmeubelen, van alles eigenlijk. Belangstellenden kunnen dit dan ophalen bij de aanbieder. Ze regelen dit onderling met elkaar. Bij de advertentie komt ook een foto en de naam van de wijk waar het opgehaald kan worden. ‘Het contact en de afspraak wordt verder onderling geregeld. In een beveiligde omgeving kunnen leden privételefoonnummers uitwisselen.’ Lia benadrukt dat het een gratis dienst is, dus voor de aangeboden spullen wordt nooit betaald.
‘Het is voor arm en rijk, iedereen kan meedoen. Er zitten ook veel studenten in de groep, die spullen zoeken voor het inrichten van hun studentenkamer. Er komen regelmatig hele inboedels op de pagina. Van mensen die zijn gescheiden, zijn overleden, of naar een verzorgingshuis verhuizen. Veelal via de kinderen wordt dan Gratis Ophalen ingeschakeld. Rond de feestdagen is het extra druk, ook in deze tijden helpen mensen elkaar met waardevolle artikelen en kadootjes.

Op dit moment is Oekraïne veel in het nieuws en dat ziet Lia nu al terug in de activiteiten in de groep. ‘Er zijn veel Initiatieven voor Oekraïne. Mensen die zelf actie ondernemen of vragen waar ze spullen kunnen brengen. Dat was ook al zo voor de watersnood in België vorig jaar.’

Lia zorgt dat de groep draait en onderhouden wordt. Als er problemen zijn dan komen ze wel bij haar en Lia probeert dan te bemiddelen, bijvoorbeeld in het geval dat een afspraak om de spullen op te halen niet wordt nagekomen. ‘Ik zoek dan contact met die persoon en vraag wat de reden is. Soms krijg ik een antwoord, maar vaak zijn ze het vergeten of hebben geen tijd gehad om het op te halen. Als ik geen reactie krijg worden ze uit de groep verwijderd.’

Hoe ben je erin gerold?
‘In augustus 2013 kreeg ik de vraag of ik erbij wilde komen als medebeheerder. Maar na een week gooide de hoofdbeheerder het bijltje erbij neer en moest ik alles zelf doen.’ Lia vond het niettemin een leuke uitdaging en heeft vanaf toen de groep alleen beheerd. ‘Het feit dat het om hergebruik van spullen ging trok me aan, dit was voor mij een belangrijke motivatie.
Ik ben misschien van de ‘oude stempel, maar ik vind het fijn als goede spullen nog een keer gebruikt worden. Hergebruik betekent dat het niet wordt weggegooid en dit is ook beter voor het milieu. En de leden helpen elkaar met bruikbare spullen.’

Welke eigenschappen heb je hiervoor nodig?
‘Wat ik belangrijk vind is nieuwsgierigheid, juist in mensen. Als twee mensen een probleem hebben met elkaar vind ik het boeiend om het op te lossen, al lukt dat niet altijd, zo weet ik inmiddels uit ervaring.’
Bemiddeling doet Lia bijna altijd via de Facebookpagina. Wel kent ze een aantal deelnemers al wat langer en die bellen haar wel. Maar haar privénummer is afgesloten, anders krijgt ze iedereen aan de telefoon. ‘Ik maak ook schrijnende verhalen mee, zoals van iemand die door een scheiding alles was kwijtgeraakt. Via de groep heeft die persoon van allerlei spullen weer bij elkaar kunnen verzamelen. En zo maak je mensen ook weer blij.
Een andere ‘eigenschap’ die je nodig hebt is dat je er heel serieus en dagelijks mee bezig moet willen zijn. Dat is nodig om de pagina en de groep op orde te houden.’ Maar het is voor Lia vooral een leuke hobby met een doelstelling die haar aanspreekt. ‘Het gaat erom dat een product een tweede leven krijgt, dat is de hoofdzaak van deze groep.’

Naast het vrijwilligerswerk heeft Lia ook een baan als host bij een fitnessstudio. De overeenkomst met haar taak als beheerder van Gratis Ophalen is mensen helpen en mensen blij maken.

Wat kost het je?
Lia wil een ‘strenge’ beheerder zijn en dat maakt het wel tijdrovend. ‘Ik ben er per dag minimaal één uur aan kwijt. Ik wil het ook iedere dag bijhouden.’ Lia voelt zich er heel erg verantwoordelijk voor. Haar man is medebeheerder, zodat het door kan draaien voor het geval er iets gebeurt. ‘Maar ik doe het beheer het liefste zelf, zodat het op mijn manier gebeurt.’

Wat brengt het je?
Lia zegt dat dit werk redelijk anoniem is, achter de laptop op Facebook. ‘Maar soms kan ik uit de internetwereld stappen en ook mensen ontmoeten, zeker als ik die al wat langer ken. En dat contact met mensen vind ik leuk, om hun verhalen te horen, die soms oppervlakkig, maar ook emotioneel kunnen zijn.’

Welke tips heb je voor anderen?
‘Belangrijk is: stel je eigen grenzen’, zegt Lia. ‘In het begin was ik naïef. Ik kreeg van alles naar mijn hoofd geslingerd en ben ook één keer bedreigd. Ik wilde alles goed doen, maar dat gaat niet altijd. Ik ben nu harder geworden en duidelijker.’ Lia heeft acht basisregels opgesteld voor de groep en sindsdien is het rustiger geworden. Leden weten nu waaraan ze zich moeten houden.

Facebook staat behoorlijk onder druk en steeds minder mensen maken er gebruik van. Lia gaat geen ander medium zoeken voor Gratis Ophalen, maar zolang het kan blijft ze het beheer van de groep met veel plezier en inzet doen.