secretarispresent

Word jij onze nieuwe redactieheld?

Foto © Lego.com | Bewerkt door Kenneth Oppermans

Ben jij een enthousiaste verhalenverteller met schrijftalent en een zeer goede beheersing van de Nederlandse taal? Dan is het redactieteam van ons magazine Goed Volk op zoek naar jou!

Redacteur / redactionele ondersteuner

Stichting Present vertelt verhalen van mensen die ertoe doen, helden, die zich zonder vergoeding inzetten voor onze gemeenschap en daarbij allerlei moeilijkheden overwinnen.

Hun verhalen worden verteld in het boek Goed Volk, de rubriek Held van Breda in en op BredaVandaag, in ons magazine, onze nieuwsbrief en op onze website. Met deze verhalen willen we anderen inspireren om zelf ook vrijwilligerswerk te doen. Met mooie woorden heet dat ‘bewustwording en persoonlijke groei bevorderen’.

Onder onze ambassadeurs bevinden zich Bredase prominenten als Paul Depla, Klaas Dijkhoff, Attje Kuiken en Michiel van Nispen.

Als redacteur of redactioneel ondersteuner
maak je onderdeel uit van het redactieteam van
Goed Volk Magazine

Wie wij zoeken

Je hebt affiniteit met Breda en haar Heldenverhalen en bent het komende halfjaar regelmatig een paar uurtjes beschikbaar*.

Je vindt het leuk om bij te dragen aan inspirerende verhalen van en over vrijwilligers. Als redacteur of redactioneel ondersteuner kunnen jouw taken onder andere bestaan uit het interviewen van onze Helden, het schrijven van artikelen en/of het redigeren van de inhoud voor publicatie.  Je bent ervaren in het gebruik van digitale hulpmiddelen zoals Microsoft Word en je beheerst de Nederlandse taal uitstekend.

Ervaring als vrijwilliger of met vrijwilligerswerk is, net als redactionele ervaring, een pré maar niet noodzakelijk. Met een journalistieke of communicatie-achtergrond scoor je bij ons bonuspunten. 

Wat wij bieden

Je komt terecht in een gezellig en informeel maar professioneel redactieteam en werkt samen met enthousiaste vrijwilligers. Wij bieden jou de kans om jouw schrijfvaardigheden te verbeteren, prachtige verhalen te delen en bij te dragen aan een goed doel. En vooral: de meest inspirerende mensen van Breda te ontmoeten met al hun hartverwarmende ideeën en oplossingen en hun bijbehorende netwerken!

*Door je voorkeuren en je kwaliteiten bepaal je grotendeels zelf wanneer en waar je aan wil en kunt bijdragen, maar je moet rekening houden met een minimale belasting van zo’n twee tot vier dagdelen per maand, die afhankelijk van je inzet rondom publicatie van het magazine (zomer 2023) tijdelijk kan oplopen. Wij streven er naar om al onze vrijwilligers een vrijwilligersbijdrage te geven, maar zijn afhankelijk van giften, donaties, subsidie en adverteerders.

Stichting Present streeft naar inclusiviteit en daarom ook naar een zo divers mogelijke samenstelling van de redactie. Samen kunnen we de Helden van Breda de erkenning geven die ze verdienen.

Ben je enthousiast en wil je meer weten? Kijk rond op onze website voor meer informatie over onze stichting en ons magazine, of neem direct contact op

Winnaar Bredase Vredesprijs Hans Veltman (77) overleden

Op 19 november overleed Hans Veltman, de winnaar van de Bredase Vredesprijs 2019.

Bericht van de Bredase Vredesprijs:

De in Ulvenhout wonende Hans heeft een uitgebreide staat van dienst. Hij heeft zijn voorliefde voor het vak techniek (dat hij onderwees) niet alleen in Brabant uitgedragen, maar hij heeft dat ook in Afrika ingezet. Op die manier heeft hij in Breda en omgeving jongeren enthousiast gemaakt voor het vak en in ontwikkelingslanden mensen zelfredzaam gemaakt. Daarom ontving hij in 2019 de Bredase Vredesprijs, iets waar hij terecht trots op was.

Nadat onlangs bleek dat hij ongeneeslijk ziek was heeft Hans in korte tijd afscheid moeten nemen van alles wat hem dierbaar was. Hij bezocht met zijn familie nog de fototentoonstelling in het Maczek memorial, waar ook zijn portret hing.

Een lieve en dappere man is niet meer. We wensen zijn familie en vrienden sterkte met dit verlies en hopen dat veel goede herinneringen de pijn wat kunnen verzachten.

50 uur per week voor konijnen

Nanda Pons (61) zet zich alle dagen van de week met ziel en zaligheid in voor het welzijn van het konijn als huisdier. Ruim vijfendertig vrijwilligers helpen haar. Maar ze kan altijd meer handen gebruiken..

Tekst en foto: Henk Ketelaar

Wie: Nanda Pons-Kalkman
Vrijwilligerswerk: Beheerder Konijnenopvang K’nijn & Ko
Leeftijd: 61 jaar
Sinds: 2012
Uren per week: 40 uur en soms meer 

Waarom heb jij zo’n zwak voor konijnen?
“Op het moment dat mijn 12-jarige dochter haar eerste konijn kreeg , nam mijn belangstelling voor het konijn als huisdier alsmaar toe. Om meer te weten te komen over het gedrag van konijnen ben ik er veel boeken over gaan gelezen. Vanuit die interesse ging ik negen jaar geleden als vrijwilliger/verzorger werken bij de Konijnenopvang ‘Binkies’ in Galder. Drie jaar lang deed ik daar veel praktijkervaring op en daar nam mijn liefde voor konijnen alleen maar toe.”

Hoe ben jij in dit vrijwilligerswerk gerold?
“Konijnen zijn mij lief, daarom ben ik vrijwilligerswerk gaan doen bij het opvangcentrum. Vooral het lot van gedumpte en/of verwaarloosde konijnen gaan mij na aan het hart. Naast het verzorgen en voeden leerde ik veel over het gedrag van konijnen, dat vind ik nog steeds hoogst interessant.

Vanwege privéomstandigheden moest ‘Binkies’ zes jaar geleden de deuren sluiten. Het lot dat zeker de gedumpte konijnen te wachten stond, kon ik maar moeilijk verdragen. Met Janet Hermsen besloot ik een Konijnenopvang in Breda te beginnen. Op onze lange zoektocht naar een geschikte locatie, kwamen we uiteindelijk uit bij scouting Frederik Hendrik in Bavel. Die had het voormalige scoutinggebouw leeg staan. Omdat we er zelfs een winkeltje in konden beginnen, was het voor ons een ideale locatie.

Gelukkig mochten we het gebouwtje huren voor de tijd van tien jaar. We voelen ons daar nog steeds erg mee geholpen. Kort na de sluiting van ‘Binkies’ zijn wij hier met K’nijn & Ko begonnen. Intussen hebben we goede samenwerking met Dierenartsenpraktijk De Roosberg in Bavel. Voor zover dat nog niet is gebeurd, laten we daar de konijnen castreren. Pas dan gaan we over tot herplaatsen. Met dertig andere vrijwilligers zorg ik ervoor dat ze dan gezond en fit zijn. Wilde konijnen nemen we niet op, die gaan naar het opvangcentrum voor inheemse vogels en zoogdieren in Zundert.”

Welke eigenschappen moet je hebben om dit vrijwilligerswerk te kunnen doen?
“Je hoeft geen bijzondere eigenschappen te hebben om konijnenverzorger te zijn. Genegenheid voor konijnen en geduld zijn wel een pre. Daarnaast is het handig enige kennis te hebben over het houden van konijnen. Het zijn groepsdieren, daarom is het bijvoorbeeld niet wenselijk om ze eenzaam in een hok of ren te zetten. Om die reden bieden wij onze konijnen met z’n tweeën ter adoptie aan.

Wat kost het je?
“Het beheren van K’nijn & Ko kost veel mij tijd en energie. Ik ben er de hele week zo’n zes tot zeven uur per dag mee bezig. Het liefst zou ik alle dagen van de week hier willen zijn, maar dat laat mijn fysieke gesteldheid helaas niet toe. Door slim met mijn tijd om te gaan ben ik in staat dit werk vol te houden. Als ik overdag niet hier ben dan doe ik thuis de administratie en andere zaken die van belang zijn voor het opvangcentrum.

Ik noch de andere vrijwilligers worden voor ons werk betaald. Al het gedoneerde geld steken wij in de opvang van konijnen. Het is vooral de Stichting DierenLot die ons financieel in staat stelt dit werk te doen. Zo heeft Dierenlot bijvoorbeeld de helft van onze inventaris betaald. We prijzen ons gelukkig dat we elk jaar weer op een behoorlijke donatie mogen rekenen.”

Wat vind je het leukste werk als konijnenverzorger? 
“Het matchen of koppelen van konijnen tot een stelletje of groep vind ik het leukste. Dan wordt al mijn geduld, kennis van konijnengedrag en observatievermogen op de proef gesteld. En als je later van de adoptiehouder een mail met een foto krijgt hoe goed ze het daar hebben, dan geeft mij dat een heel fijn gevoel. Voor mij is dat de kers op de taart.”

Wat brengt het je?
“Hoewel het mij zoals gezegd veel energie kost, levert mij ook veel energie op. Als de hier aangekomen zieke en/of verwaarloosde konijnen weer gezond en fit voor adoptie de deur uitgaan, dan geeft mij dat een fijn gevoel. Ik ben dan trots en blij dat wij deze dieren vanuit hun misère naar een beter plekje brengen.”    

Heb je nog tips?
“Ja, ten eerste: Wanneer je van een konijn af wilt, zet hem dan niet in het wild uit, dat overleeft een tam konijn namelijk niet. Die zijn gewend te worden gevoerd en hebben nooit geleerd om het juiste voer te vinden. Dat lukt ze zeker niet in de winter, want dan is het voer schaars. Bied hem liever per e-mail voor opvang bij ons aan, dan komt het wel goed.”

Ten tweede: Til een konijn bij voorkeur niet op als je hem knuffelt. Het klinkt raar maar je veroorzaakt onnodige stress bij het konijn. Knuffel hem als hij op zijn poten staat en zich vrij kan bewegen. Op deze manier wordt hij niet in zijn vluchtgedrag belemmerd.”  

Wil je meer weten over de konijnenopvang K’nijn & Ko ga dan naar knijnenko.nl of maak een afspraak: info@knijnenko.nl

In de rubriek Held van de Maand zetten we mensen in de
schijnwerpers die zich langdurig onbetaald hebben ingezet.

De ‘Held van de Maand’ vind je ook op BredaVandaag.nl
en in de huis-aan-huiskrant van BredaVandaag.

Lees het artikel over de Held van de Maand
in de digitale krant op BredaVandaag.nl

Ken jij ook held?
Meld deze aan via onderstaande knop

Living Library Nieuwe Veste groot succes

Op zaterdag 19 november werd er een Living Library georganiseerd in de bibliotheek van Breda. Tijdens zo’n Living Library lees je geen boeken, maar mensen. Interessante mensen, die je in het dagelijks leven niet snel spreekt.

Tekst en foto: Erica van der Muren

De Living Library is een beproefd concept, dat mensen met elkaar in contact brengt om zo vooroordelen te onderzoeken en tegen te gaan. Deze keer stelden een aantal van onze Helden van Breda zich beschikbaar als boek nl.: Edwin Plinck (slachtoffer toeslagenschandaal), Angela Bison (ex-verslaafde), Albert Bugaj (zoon van een Poolse bevrijder) en Jetty Mouw (slechthorend).

Daarnaast waren er nog 6 andere levende boeken beschikbaar, waaronder een ongewenst kinderloze vrouw, een transvrouw en een ex-pleger van huiselijk geweld.

Vele geïnteresseerden bezochten het evenement en maakten gebruik van de mogelijkheid om met deze levende boeken in gesprek te gaan. Het was een zeer interessante middag voor zowel de bezoekers als onze Helden.

Ik heb een leuke dag gehad. Er waren 6 geïnteresseerden waarvan twee uit Dordrecht, één uit Tilburg en de rest uit Breda. Men was verbaasd over het Poolse verhaal.

Meer lezen?
Deze vier helden van Breda waren als “boek” aanwezig bij dit evenement:

Jetty Mouw
Komt op voor doven en slechthorenden

Albert Bugaj
Een van de drijvende krachten achter het Maczek Memorial

Angela Bison
Coördineert zelfhulpgroepen voor verslaafden

Edwin Plinck
Is slachtoffer van de toeslagenaffaire en heeft daar een boek over geschreven

‘Wat er ook gebeurt, we doen dit samen’

Op 21 september ontving het duo André en Soufiane uit handen van burgemeester Paul Depla de Bredase Vredesprijs. Hoewel Soufiane al eerder tot Held van Breda werd uitgeroepen, is zijn verhaal nooit in de rubriek Held van de Maand (van BredaVandaag) verschenen. Reden om André deze maand aan het woord te laten over de laatste zes jaar, waarin zij samen optrekken.

Door: Anita van der Helm

Wie: André Boersma (51) en Soufiane Elazizi (24), Held van mei 2021
Beroep: supermarktmanager en medewerker kassa; vanaf dit jaar volledig afgekeurd
Vrijwilligerswerk: stichting DoesSouf, daarvoor fondsbeheer van binnengekomen gelden. André: ambassadeur van Het Nationaal Ouderenfonds en Ronald McDonald vakantiepark Valkenburg
Sinds: stichting sinds 2021
Uren per week: André vijf á zes uur per week; Soufiane ongeveer een uur

Wat houdt je vrijwilligersbaan precies in?
‘We hebben enorm veel donaties ontvangen. In 2019 hebben we dertigduizend euro gedoneerd aan de universiteit Nijmegen voor onderzoek naar de zenuwziekte SCA-type 2, een ziekte die erfelijk is en waaraan Soufiane lijdt. Daarnaast realiseerden we enkele bucketlistwensen als een parachutesprong. Vrienden maakten mogelijk dat Soufiane op Hadj naar Mekka is geweest, samen met zijn moeder.
In 2020 hebben we de actie DoesSouf opnieuw leven ingeblazen nadat Soufiane in het programma ‘Je zult het maar hebben’ verscheen. Doordat er ruim 2 ton gedoneerd werd, besloten we een stichting op te zetten. Mensen kunnen voor een ander ‘klein geluk’ aanvragen tot een bedrag van €250,-. Denk aan ouders in de bijstand die naar MonkeyTown mogen met de kinderen, een gehandicapt stel dat een wasdroger kreeg of een basketbalpaal voor jongeren met achterstand. “Ik heb niks nodig”, zei Soufiane. “Ik heb alles al, een goed thuis, de liefde van mijn leven. Het liefst geef ik alles weg.” En dat is de doelstelling van de stichting geworden.
Op dit moment zijn we bezig met een veel groter en duurzamer project: een inclusieve speeltuin. We willen dat Souf’s gedachtengoed blijft voortleven – zijn levensverwachting is erg laag. Gemiddeld blijven patiënten nog vijf jaar leven na de diagnose van hun ziekte. Bij Soufiane is dat gelukkig al zes jaar geleden!
De speeltuin komt in de Hoge Vucht, waar veel gezinnen wonen met een minder sterke maatschappelijke achtergrond. Nadat de gemeente Breda de speeltuin heeft vernieuwd, zal DoesSouf toestellen plaatsen die speciaal voor kinderen met een beperking zijn. Er komt een soort wijkgerichte sociale controle qua leefbaarheid, uitgevoerd door Grote Broer en Zus.
Zo kunnen kinderen met en zonder beperking samen in een tuin spelen en mengen. En tegelijkertijd komt er bij de buurt een sociale plek, waarbij het niet uitmaakt of je vitaal of niet bent.

Hoe ben je erin gerold?
In 2016 werkte Soufiane bij de Albert Heijn op het Valkeniersplein, waar ik toen manager was. Hij kwam bij ons terecht via een werk-leertraject en vulde voor vier dagen per week de schappen van de supermarkt, met daarnaast een dag naar school. Een keer ging hij door zijn rug, en later werd hij vaker ziek. Na diepgaand onderzoek bleek dat hij SCA-type 2 had, iets waaraan zijn vader, zus en ooms al waren overleden. Dat hakte erin, een jongen van achttien die gaat overlijden. Hij kwam bij me en zei: “ Ik kan beter stoppen hier, want je hebt niets meer aan mij”, waarop ik reageerde “Wat wil je nog doen?” Souf wilde zijn moeder trots maken, een diploma halen, en had ook een bucketlist. “Jij blijft bij mij, we gaan dit samen doen”, heb ik direct gezegd. Hij had rond die tijd al een beetje verkering met Veerle, die inmiddels zijn vrouw is. Ik heb hem een vast contract gegeven zodat hij en zijn thuisfront in een later stadium geen financiële zorgen zouden hebben. Nog later heb ik mijn netwerk ingezet. Zodoende heeft een woningcorporatie ze een geüpgrade woning aangeboden.
In eerste instantie kreeg Soufiane veel bekendheid via het TV-programma ‘Je zal het maar hebben’, waardoor er veel donaties werden gedaan. Daarna kwam het programma TV Avondklok van Defano Holwijn op Soufs pad. Humberto Tan heeft er daarna aandacht aan besteed in zijn avondshow – toen is het écht gaan lopen. Dat was allemaal vorig jaar, in februari 2021.
Op zondag zaten we bij Humberto waar Souf in de uitzending al werd gebeld door zijn idool Hakim Ziyech, en op woensdag hadden we al een stichting opgericht dankzij veel belangeloze hulp vanuit het netwerk.
Direct al hebben we ook waarden en normen opgesteld over binnengekomen donaties. Soufiane wordt niet rijker van wat er aan donaties binnenkomt. En we kijken ook van wie we geld aannemen. Commerciële bedrijven mogen geen gewin hebben bij Souf; hij is geen ‘verkooppraatje’. Gebeurt dat toch, dan stuur ik zó een advocaat op ze af. Bedrijven mogen wel altijd schenkingen doen natuurlijk. Als er gratis kleding of schoenen voor Souf ter beschikking werd gesteld, vond hij dat hartstikke leuk!
Een belangrijke taak die ik en passant op me heb genomen, is het bewaken van zijn agenda, zeker nu zijn gezondheid achteruit gaat. We spreken elkaar heel vaak, appen veel. Ik bescherm hem qua tijd en ik houd ook zijn privacy in de gaten.
Van lieverlee groeiden we naar elkaar toe. Soufiane noemt me inmiddels zijn tweede vader. En eigenlijk voelt het voor mij ook zo. Ik heb twee dochters van 27 en 21 jaar; Souf zit daartussen en is de bonus zoon!
Een paar maanden geleden kwamen Veerle en Souf bij me. “Je wordt opa”, vertelden ze me het grote nieuws. En zo voelt het ook. Dat ik veel tijd met hen spendeer, is alleen maar leuk. En daarbij: wat is mijn tijd in relatie tot welke tijd hij (nog) heeft? De dood is voor achterblijvers heel naar. Maar het doet je ook beseffen dat je maximaal moet genieten van wat er nu is.

Waarin verschilt het van je ‘gewone’ werk?
Normaal gesproken voldoe ik aan de verwachtingen: klanten tevreden houden, een bedrijf runnen, medewerkers aansturen. Met vrijwilligerswerk ben ik meer ‘mezelf’. Dat wil zeggen: ik doe wat ik belangrijk vind.
Ik ben opgevoed met het idee dat je deelt. Als ik op straat loop en ik zie iemand in nood, dan vraag ik ook of ik kan helpen. Voorheen ben ik ambassadeur geweest van Het Nationaal Ouderenfonds en Het Ronald McDonald vakantiepark. Daar heb ik ook dagen meegeholpen. In die zin vind ik het ook wel weer vanzelfsprekend om onbetaald werk te doen.
Op dit moment zitten we in een crisis. Veel mensen kijken naar hoe ze hun rekeningen betaald krijgen. Dan is er minder aandacht voor vrijwilligswerk. Terwijl er velen zijn die er precies zo over denken als ik. Het is jammer dat de balans zoekraakt.

Wat kost het je?
Ergens kost het me niks. Andere mensen zeggen dat het bijzonder is wat ik doe, zelf vind ik het normaal. Het kost me ook nooit te veel, niks mooiers dan delen! Of anders gezegd: het levert me meer op dan het kost.
Toch heb ik ook wel eens momenten dat ik denk: nu even niet. Dan bel ik Souf. We kletsen wat, over wat hij meemaakt, gezien heeft. Hij vraagt hoe het met mij gaat. Door zijn ontwapenende gedrag relativeert hij weer veel voor mij. En zo’n gesprek geeft me dan weer energie.
Verder zijn er de terugslagen van Souf. Dat is bijna iedere maand wel hoor. Je schrikt, accepteert het en we vinden wel weer een manier om er iets leuks van te maken. In feite ben ik constant bezig mijn verwachtingen bij te stellen.

Wat brengt het je?
Mijn eigen kinderen voelen zich geïnspireerd door wat ik doe. Wat is er leuker dan hun voorbeeld te zijn? En het geeft me bevrediging. Waarom zijn we op aarde? vraagt iedereen zichzelf wel eens af. Je wilt dan terugkijken op een goed leven.
De leukste momenten vind ik vooral als we iets voor Souf doen wat hem mobieler maakt, waardoor hij uit zijn isolement komt. Eerst was dat een fiets, later een bakfiets en ondertussen kan hij zich alleen verplaatsen in een scootmobiel, de SoufMobiel.
Ook zijn de momenten zoals vorige week, toe we de Bredase Vredesprijs kregen, onbetaalbaar. Het geeft waardering voor wat we doen.

Welke tips heb je voor anderen?
Blijf niet hangen in wat er niet kan, maar kijk wat er wél kan. Souf vond zo’n scootmobiel eigenlijk helemaal niks. Het is een jonge vent, dan wíl je dat niet. Met een beetje creativiteit zorgen we ervoor dat het leuk wordt.
Die scootmobiel hebben we vol stickers geplakt met zijn eigen logo; het is nu de Soufmobiel. Soufiane is dan herkenbaar en dat vindt hij dan wél weer leuk. Op die manier blijft het leven toch vol positieve kanten, zelfs bij een achteruitgang!

Doneren
Wil jij doneren of ‘klein geluk’ aanvragen? Kijk op doessouf.nl

In de rubriek Held van de Maand zetten we mensen in de
schijnwerpers die zich langdurig onbetaald hebben ingezet.

De ‘Held van de Maand’ vind je ook op BredaVandaag.nl
en in de huis-aan-huiskrant van BredaVandaag.

Lees het artikel over de Held van de Maand
in de digitale krant op BredaVandaag.nl

Ken jij ook held?
Meld deze aan via onderstaande knop

André en Soufiane ‘DoesSouf’ winnaars Bredase Vredesprijs

Op 21 september reikte burgemeester Paul Depla in het Maczek Memorial de Bredase Vredesprijs 2022 uit. André Boersma en Soufiane Elazizi namen de prijs in ontvangst vanwege hun inzet voor de stichting DoesSouf.

Door: Anita van der Helm

Uit de vele aanmeldingen waren door juryleden Eric Linssen (voorzitter), Irène Verkuylen en Kiki Rops drie nominaties geselecteerd. Ad Pirard is al jarenlang super actief als vrijwilliger bij Surplus, Francien van den Oort staat met de stichting ‘Help Ons Helpen’ arme Bredase gezinnen bij met spullen en het duo Soufiane Elazizi en zijn ‘baas’ André Boersma zetten samen de stichting ‘DoesSouf’ op, die voor klein geluk zorgt. Nadat bij Soufiane de levensbedreigende erfelijke ziekte SCA-type 2 was geconstateerd, besloot de manager van de supermarkt waar hij werkte hem te steunen. Soufiane wilde geld inzamelen voor onderzoek naar die ziekte. Daarnaast wilde hij graag voor klein geluk zorgen. Daarvoor richtten ze samen de stichting ‘DoesSouf’ op.

Eric Linssen: “De criteria zijn onbaatzuchtig zijn, verbindend en solidair, en het liefst bescheiden en buiten de schijnwerpers staan. Alle genomineerden kunnen er echt trots op zijn dat ze genomineerd zijn.”

Bekijk hierboven de video van de uitreiking. Met dank aan Elisabeth TV.

 

Vernieuwd programma
Naast de nieuwe vaste samenwerking met het Maczek Memorial Breda (MMB) en Helden van Breda, heeft de Bredase Vredesprijs ook de uitreiking vernieuwd. Het programma van half acht tot half tien werd door de bekende Bredase presentator Ad Romijn aan elkaar gepraat. Bij het inlopen werden de gasten verwelkomd met muziek door Michiel Corstanje.

Voor de pauze interviewde Romijn Emmy Janssens, aalmoezenier op de Koninklijke Militaire Academie, die net als andere jaren iets over vrede vertelde. Ook Eric Linssen en Boy van Eil, lid van het dagelijks bestuur van het MMB, werden bevraagd. “We werken samen met allerlei organisaties en we staan ook open voor groepsbezoeken of personeelsuitjes”, lichte Van Eil toe.

Na een muziekfragment door pianiste Elena Yefanova en zangeres Verona Betancourt stond er voor de genodigden een drankje klaar op statafels en gingen vrijwilligers van het Maczek Memorial rond met een hapje. Zo kregen de aanwezigen de gelegenheid met elkaar te praten.

Na deze pauze werden de genomineerden voorgesteld aan het publiek. Nog voor Paul Depla de winnaar onthulde, kregen de genomineerden een feestelijke bos bloemen. “Soms denken we: wat kunnen wij doen om te zorgen dat er vrede komt”, begon Depla. “Hier zie je dat vrede dicht bij huis is, met concrete initiatieven. Het maakt de Bredase samenleving mooier.” Daarna sprak hij tegen iedere genomineerde hoe hij hen kende of van hen had gehoord.

Boersma en Elazizi ontvingen een bokaal, de andere genomineerden kregen een oorkonde. Veel oud-winnaars en -genomineerden, en ook veel Helden van Breda hieven daarna het glas op de mensen die gisteren zijn toegevoegd op de lange lijst van Bredase Vredesprijswinnaars.

‘Iedereen staat erachter anders werkt het niet’

Ton Vermeulen (links) en Chris Roelants (rechts) hebben er samen zestig jaren aan vrijwilligerswerk voor ETV opzitten. De vaste kern van het team is een vriendenclub geworden.

Door: Anita van der Helm

Wie: Ton Vermeulen (61)
Beroep: tekstredacteur bij uitgever voor toeristenbranche
Vrijwilligerswerk: televisieteam Elisabeth Televisie (ETV)
Sinds: ongeveer twintig jaar
Uren per week: ongeveer zes uur per week

Wie: Chris Roelants (67)
Beroep: m.i.v. 31 juli 2022 pensioen, daarvoor 40 jaar verpleegkundige bij Surplus
Vrijwilligerswerk: televisieteam ETV; diverse functies bij buurtcentrum Nieuwe Meidoorn
Sinds: veertig jaar ETV en sinds 2017 Nieuwe Meidoorn
Uren per week: twee dagen per week ETV en vijftien uur Nieuwe Meidoorn

Wat houdt je vrijwilligersbaan precies in?
Ton en Chris werken in een team van zestien mensen aan een wekelijks televisieprogramma voor de verschillende woon-en verzorgingshuizen van de stichting Surplus. Ton: ‘Wij doen met z’n zestienen alles om een programma te kunnen uitzenden. Om het eenvoudig uit te leggen doen wij wat Endemol, RTL en Ziggo bij elkaar doen. Het gaat om programmering, opnemen en techniek, maar we schaffen ook apparatuur aan, onderhouden die en beheren een magazijn. Niet alle content maken we zelf, we krijgen ook wel items aangereikt van bijvoorbeeld BredaNu. Onze cliënten kunnen die zender niet ontvangen, dus wij selecteren uit hun aanbod wat er in onze uitzending past.’ Chris: ‘Iedere dinsdagavond komen we een uur paar uur bij elkaar. We bespreken waar wat interessant is voor bewoners. De beslissingen nemen we als team; al onze vrijwilligers moeten het naar hun zin hebben anders ga je dat merken bij het eindproduct. We kennen elkaar goed, misschien ook doordat we bij nacht en ontij met elkaar optrekken. Eigenlijk zijn we een grote vriendengroep, die lief en leed met elkaar deelt. Veel dingen lopen gewoon vanzelf, hoor.’ Ton: ‘Niks moet, alles wat we doen, doen we graag. Zelfs onze partners zijn mee gaan doen, posten dingen op Facebook, sommigen editten.’
Chris: ‘Op die dinsdag maken we ook opnames. Daarna zit ik nog wel enkele uren om een compilatie te maken. Een keer in de maand hebben we ‘Gast aan tafel’ en nemen we in het verzorgingshuis aan de Leuvenaarstraat een aantal interviews op. Soms filmen we op locatie, zoals bij het Jazzfestival, de Monumentendag, Breda Drijft en natuurlijk tijdens carnaval. Veel cliënten kunnen de deur niet meer uit. Dit is de enige manier voor hen om Breda naar binnen te halen en betrokken te blijven.
Verder ben ik vrijwel dagelijks in het buurtcentrum aanwezig. Soms doe ik open of verricht ik hand- en spandiensten, en altijd maak ik een praatje met mensen en verbind ik ze met elkaar. Ik ben ook voorzitter van de stichting.’

Hoe ben je erin gerold?
Ton: ‘Ik werkte destijds als freelancer bij Radio Continu, een Belgische zender. De directeur was een carnavalsvierder en wilde dat ook wel graag op de tv uitzenden. Daarvoor bracht Chris, die toen al twintig jaar met ETV bezig was, iedere dag opnamebandjes. Ik dacht bij mezelf: ik wil wel meer doen met tv. Op die manier ben ik bij ETV betrokken geraakt.’
Chris: ‘Ergens begin jaren tachtig was ik verpleegkundige bij zorghotel Melinde. Het was een andere tijd, mensen lagen nog met vijftien personen op een zaal. Er was een eigen omroep. De directeur zei eens tegen mij: “Is het niks voor jou om eens wat plaatsjes te draaien?” Later werden van de activiteiten opnames gemaakt. Dat waren de eerste stappen op weg naar ETV.’

Waarin verschilt het van je ‘gewone’ werk?
Chris: ‘In mijn betaalde werk is luisteren naar mensen het belangrijkste; de helft van een klacht wordt al opgelost als je goed luistert wat er aan de hand is. Ook tijdens het maken van een programma luister ik. “Hoe vind je het gaan, wat is leuk, wat niet?” Ik stel continu vragen en ik hoor wat er beter kan.’ Ton: ‘Ook bij mij wijkt mijn dagelijkse werk niet echt af van mijn vrijwilligerswerk. Je moet mensen vertrouwen. Als iemand van het team zegt dat we dit of dat nodig hebben, moeten we dat maar aanschaffen. Daarvoor moeten we wel extra uren maken, want de exploitatiekosten dragen we zelf. Dat doen we door bijvoorbeeld apparatuur te verhuren of betaalde opnames te maken. Alles bij elkaar voor zo’n tienduizend euro per jaar. Onze apparatuur wordt daardoor wel steeds beter.
We gaan daardoor ook met nóg meer enthousiasme aan het werk. De passie en energie die je ergens instopt, straalt ook een beetje van het eindresultaat af.’

Wat kost het je?
‘Die uren die we maken voor de exploitatie komen dus nog eens bij die twee dagen per week’, pakt Chris het onderwerp op. ‘Surplus zorgt dat we kunnen draaien, maar onderhoud of extra’s betalen wij. Zo hebben we aan het Stedelijk Gymnasium onze apparatuur verhuurd voor de diploma-uitreiking. Op donderdag bouwen we op van zes tot negen uur. De dag erop staan we af te breken en in de bus te laden; we beginnen dan om elf uur ’s avonds. Maar ik weet niet beter dan dat dit erbij hoort. Eigenlijk is dit altijd in mijn leven geweest dus ik heb niet het gevoel dat ik iets moet opgeven. Integendeel, als ik programma’s terugkijk, word ik altijd enthousiast!
Maar natuurlijk zijn er wel eens minder leuke kanten. Zo was er eens een vrijwilliger die heel graag op de voorgrond trad. Terwijl alle anderen elkaar kunnen en wíllen vervangen, was hij degene die alleen maar wilde presenteren. Zoiets werkt niet voor het team. Dan voer ik als voorzitter het slecht-nieuwsgesprek.’ Ton: ‘Corona was wel een dingetje. Om te zorgen dat we zo min mogelijk kans hadden om besmettingen te verspreiden onder de kwetsbare groep waarvoor we werken, deed ik in het begin alles alleen. Dat was ingewikkeld: beeld, geluid, regie en dan ook nog eens op inhoud sturen. Gelukkig komt voor alles een oplossing. We maakten feelgood-tv, met meer muziek en tips en we kregen filmpjes van activiteitenbegeleiders die we mochten uitzenden.
Ook buiten de coronatijd ben ik op sommige avonden moe en denk ik wel eens: zal ik afzeggen? Ik weet alleen wel dat als ik op de bank blijf hangen, er niks gebeurt. Zo stonden we een keer bij de Petrus en Pauluskerk te filmen voordat die werd gesloopt. Het liefst wilden we naar binnen, maar we hadden geen afspraak gemaakt. Opeens zag ik vanuit mijn ooghoeken iemand lopen waarvan ik dacht: die zou wel eens een sleutel kunnen hebben. Dat klopte ook. We mochten binnen filmen en hij vertelde van alles. Was ik thuisgebleven, dan had ik niemand ontmoet. Omdat ik dat vooraf al weet, kost het me niet zoveel moeite om de knop om te zetten na een drukke werkdag.’

Wat brengt het je?
Chris: ‘Niet alles is vanzelfsprekend. Daar moet je voor openstaan. Doe je dat, voor mensen, voor het onverwachte, dan brengt dat je heel veel energie.’ Ton: ‘We geven iedereen van het ETV-team de gelegenheid om dingen te proberen. Dan gaat het wel eens minder goed dan gehoopt. Dat pakken we dan met de groep op. Natuurlijk kost dan hermonteren soms extra tijd. Maar die groep, de mensen die je interviewt en die je soms als Sinterklaas binnenhalen, de mensen voor wie en uitzending bedoeld is … dat is onvoorstelbaar leuk!’

Welke tips heb je voor anderen?
Ton: ‘Doe vooral de dingen die je leuk vindt en waar je energie van krijgt. Anders werkt het natuurlijk niet!’ Chris: ‘Ik ben het eens met Ton. Maar ik heb ook nog een ander levensles. Persoonlijk heb ik te weinig naar mijn lijf geluisterd. Daarom ben ik begin dit jaar al gestopt met werken. Maar ook al doe ik het zelf niet of niet voldoende, mijn belangrijkste tip is: luister naar je lichaam. Stop dus wel bijtijds.’

Het team van ETV kan altijd nieuwe vrijwliigers gebruiken. Kijk voor informatie op kijk-etv.nl

In de rubriek Held van de Maand zetten we mensen in de schijnwerpers
die zich langdurig onbetaald hebben ingezet.

De ‘Held van de Maand’ vind je ook op BredaVandaag.nl
en in de huis-aan-huiskrant van BredaVandaag.

Lees het artikel over Ton en Chris in de digitale krant op BredaVandaag.nl

Ken jij ook held?
Meld deze aan via onderstaande knop

Ideeënmachine op volle toeren!

Afgelopen week gebeurde het dan eindelijk: in het Mondiaal Centrum Breda (MCB) vindt de brainstormsessie van Helden van Breda plaats. Naast het bestuur van de stichting is er een afvaardiging van vrijwilligers, Helden en Bredase Vredesprijswinnaars. De ludiekste ideeën vliegen heen en weer. We krijgen het er warm van, vooral door het vuur dat wordt ontstoken.

De bijeenkomst wordt geleid door Avanscoach Karin van Ooijen, uiteraard op vrijwillige basis. Eerst stellen we onze sterke punten en de verbeterpunten vast. Dan inventariseren we waarover we gaan praten, in drietallen. We kiezen ervoor om te kijken hoe we onze Helden community levendig kunnen maken en hoe we eigentijdser kunnen communiceren.
De ingevingen buitelen over de carrétafel in de kapel van het MCB. Alsof er een soort heilig vuur door ons heen blaast. We reageren op elkaar, vullen elkaar aan, ontwikkelen een prille inval tot iets subliems. Het liefst willen we aan de slag, meteen, díe avond nog …

Helden in het zonnetje
We worden er het meest blij van om onze Helden te verwennen, met cadeautjes die ze zelf niet kunnen kopen. Waar hun familie van mee kan genieten, hun vrienden blij van worden, de wijk bij betrokken is. Voor ons is het leuk om contact te hebben met die bredere gemeenschap en eerlijk gezegd levert het ons ook bekendheid op. Ook de feedback vinden we erg prettig. Maar vooral het inspirerende contact zelf maakt ons vrolijk. Dat we nog even niet zeggen welke cadeautjes we in petto hebben, heeft te maken met kopieergedrag. We maken dat net iets te vaak mee, daarom zijn we voorzichtig tot het is uitgewerkt. En zo blijft het ook een verrassing!

Eigentijds en laagdrempelig
Daarnaast worden we blij van een aantal vernieuwende zaken, zowel op digitaal gebied als op papier en op het gebied van live events. Soms is het gewoon een bestaand idee dat net wat is aangepast en daardoor echt iets van ons wordt. Maar zowel bij de digitale als bij het papieren ‘podium’ moet zoveel worden aangepast, dat we het eigenlijk over een totaal nieuw concept hebben. En het lijkt iets waarop mensen zitten te wachten, omdat er naar vergelijkbare lifestyleproducten veel vraag is. Het is daarmee ook laagdrempelig.
Het spijt ons dat we zo in raadsels moeten spreken, maar opnieuw: willen we met weinig budget de eerste zijn die dit doet, dan passen daar alleen zorgvuldige uitlatingen bij. In een nieuwsbrief zijn we dus voorzichtig; in ons HvB-team zijn we open, direct en gaat het erom gezamenlijk iets moois neer te zetten. Waarbij we onze helden eren en hopen dat hun gedrag inspireert.

Oeps … vergeten …
Dat we even vergeten zijn te bespreken of we nog steeds relevant zijn met wat we doen, is eigenlijk helemaal niet erg. We houden gewoon een tweede brainstorm in september. Daarin pakken we ook mee hoe we de verantwoordelijkheden beter kunnen verdelen, een stevige financiële basis creëren en hoe we kunnen zorgen dat we niet worden gekopieerd. En ondertussen gaan we met deze gave output voorzichtig aan de slag!

Interesse om mee te denken of mee te doen? Mail even naar info@heldenvanbreda.nl

Held Jan Nagelkerken overleden

Zondag 5 juni 2022 overleed Jan Nagelkerken op 90-jarige leeftijd. Jan was een van de Helden van Breda van wie het verhaal in ons boek werd opgetekend. Hij was een Nieuw-Guinea- en Koreaveteraan. Over zijn heftige tijd in de Korea oorlog sprak hij weinig, eigenlijk alleen met lotgenoten. 

Jan vond dat de trouwe Papoea’s door Nederland in de steek werden gelaten toen het erop aankwam. En Jan deed er alles aan om dat onrecht, waar hij zelf part noch deel aan had, te herstellen. Hij besteedde veel tijd, energie en geld aan zijn maten en hun familie in Nieuw Guinea. Hij ging er, tot op hoge leeftijd altijd met koffers vol spullen naar toe en kwam met lege koffers terug. Hij sprak de taal en was er eigenlijk gewoon familie. Hij deed dat altijd in alle bescheidenheid, gewoon, omdat hij vond dat het moest. Dat leidde tot jarenlange verbondenheid en vriendschap.

Als sportinstructeur bij de KMA was hij een goed voorbeeld voor generaties officieren; zijn doorzettingsvermogen en hoge pijngrens herinneren velen van hen zich nog jaren later. Dat hij ruste in vrede. 

(Foto: Willem Paterik)

Op Held Albert Bugaj kun je altijd rekenen

Albert (72) is zoon van een Poolse bevrijder en een van de drijvende krachten achter het Maczek Memorial. Als zelfbenoemde manus-van-alles beheert hij o.a. de winkel, de webshop en treedt hij op als conciërge. Albert: ‘Als er iets wordt gevraagd dan pak ik dat op. Ik vind het belangrijk om iets voor anderen te doen, en door dit vrijwilligerswerk kan dat. Ik vind het, net als iedereen, prettig om gewaardeerd te worden voor wat ik doe.’

Foto: Ria Bugaj

Wie: Albert Bugaj (72)
Beroep: Meubelmaker en interieurbouwer (gepensioneerd)
Vrijwilligerswerk: Maczek Memorial Breda
Sinds: 2000
Uren per week: 10

Wat houdt je vrijwilligersbaan precies in?
‘Eigenlijk doe ik allerlei werk, zowel in het memorial als thuis op de computer. In het memorial ben ik een soort manus van alles; als er iets wordt gevraagd dan pak ik dat op. Ik beheer de webshop en de winkel en ik treed op als conciërge, ik doe het gebouw open en dicht en ben er als dat nodig is. Verder ben ik gastheer waarbij ik mensen ontvang en ook help ik bij het conserveren van de uitgebreide collectie. En zo’n twaalf jaar geleden heb ik de website maczekpantsersoldaten.nl opgezet. Daarop vind je foto’s en gegevens van veel van onze Poolse bevrijders. Dat blijkt voor veel familieleden en nazaten van Poolse soldaten een belangrijke bron van informatie over hun vader, opa of oom. En de belangstelling ervoor komt echt uit de hele wereld.’

Hoe ben je erin gerold?
‘Mijn vader was sergeant bij de genie in de divisie van Maczek. Na de oorlog had hij misschien wel terug kunnen gaan naar Polen, maar dat wilde hij niet, net als heel veel van zijn maten. Polen had een communistisch bewind en dat was voor voormalig geallieerde militairen niet echt aantrekkelijk. Hij begon in Breda met helemaal niets en bouwde in korte tijd een zaak op in woninginrichting, met eigen personeel. Toen hij 38 was overleed hij aan leukemie, ik was toen acht.’

‘Ik wist dat mijn vader ook in Afrika had gevochten. Toen ik een keer met mijn vrouw op vakantie was in Italië bezochten we Monte Cassino. De gids vertelde toen dat het Poolse soldaten waren die daar uiteindelijk de overwinning behaalden. Dat wekte mijn interesse; misschien had mijn vader er wel gevochten. Ik heb toen contact gezocht met het Maczek museum in Breda om dat uit te zoeken. Kort daarna werd ik er vrijwilliger en ik ben er gebleven. Over mijn vader kon ik overigens uiteindelijk via het museum nog heel wat informatie vinden.’

Welke eigenschappen heb je hiervoor nodig?
‘Je moet wel wat doorzettingsvermogen hebben. In het oude museum was er heel veel vrijheid. Als je iets bedacht kon je dat uitvoeren. Mijn ervaring als meubelmaker/interieurbouwer heb ik daar vaak ingezet, met veel plezier. In het nieuwe memorial zijn er meer beperkingen. Daar kun je niet zomaar losgaan, er zijn strakke regels voor wat er wel en niet mag. Daar heb ik ongeveer een jaar aan moeten wennen. Nu voel ik me daar wel op mijn gemak. Als ik iets nieuws bedenk leg ik mijn plan voor en hoor ik het wel.
En natuurlijk moet je wel interesse hebben in de geschiedenis, specifiek die van de Polen.’

Wat kost het je?
‘Het kost vanzelfsprekend vrije tijd. En het komt niet altijd uit als er iets wordt gevraagd. Maar ik doe dat dan toch, want je moet het van de vrijwilligers hebben. Voor Ria, met wie ik achtenveertig jaar ben getrouwd, is dat niet altijd leuk. Maar zij steunt mij gelukkig door dik en dun.’

Wat brengt het je/Wat is je leukste ervaring?
‘Ik vind het belangrijk om iets voor anderen te doen, en door dit vrijwilligerswerk kan dat. Ik vind het, net als iedereen, prettig om gewaardeerd te worden voor wat ik doe. Mijn vader kreeg die erkenning eigenlijk te weinig. Net als asielzoekers was hij in een vreemd land en sprak hij de taal niet. En ook hij werd daarom gediscrimineerd. Ik vind het knap dat hij desondanks heeft doorgezet. En dat wil ik overnemen.’

‘Ik vind het geweldig dat het Maczek Memorail er is gekomen. Toen het oude museum moest stoppen was er een tijd niets en dreigde de nagedachtenis verloren te gaan. Het memorial is nu een plek voor erkenning en waardering van de Poolse bevrijders die dat zo verdienen. De zichtbaarheid mag nog wel worden versterkt.’

Welke tips heb je voor anderen?
‘Je moet nastreven wat je echt wilt doen, wat dan ook. Je moet je daarbij nooit aan de kant laten zetten door negatieve mensen of ervaringen. En ik vind dat mensen elkaar beter moeten leren kennen, begrijpen en waarderen. Zelf probeer ik dat altijd te doen. Waardering is voor iedereen belangrijk.’