Vacature: bestuurslid (of mandataris)

Foto © Lego.com | Bewerkt door Kenneth Oppermans

Zoek jij een leuke en betekenisvolle bestuursfunctie?
Dan zijn wij op zoek naar jou voor de functie

Algemeen Bestuurslid (of mandataris)
met communicatieve vaardigheden

Stichting Present vertelt verhalen van mensen die ertoe doen, helden, die zich zonder vergoeding inzetten voor de gemeenschap en daarbij allerlei moeilijkheden overwinnen. Hun verhalen worden verteld in het boek Goed Volk, de rubriek Held van Breda in en op BredaVandaag, in ons magazine, onze nieuwsbrief en op onze website. Met deze verhalen willen we anderen inspireren om zelf ook vrijwilligerswerk te doen. Met mooie woorden heet dat ‘bewustwording en persoonlijke groei bevorderen’. Dat geldt ook voor het heldenteam en het bestuur.

Onder onze ambassadeurs bevinden zich Bredase prominenten als Paul Depla, Klaas Dijkhoff, Attje Kuiken en Michiel van Nispen.

Als algemeen bestuurslid (of mandataris)
maak je onderdeel uit van het bestuur van stichting Present.

Wie wij zoeken

Je staat midden in het bruisende Bredase leven en hebt een groot professioneel netwerk.

Je legt makkelijk contact met organisaties en bedrijven en vind het leuk om bij te dragen aan inspirerende verhalen van en over vrijwilligers. Daarnaast ben je ervaren in het gebruik van moderne digitale communicatiekanalen.

Ervaring als vrijwilliger of met vrijwilligerswerk is, net als bestuurlijke ervaring, een pré maar niet noodzakelijk.

Met een juridische achtergrond en/of als je analytisch sterk bent, scoor je bij ons bonuspunten. Zo kun je de verhalen meelezen en daarnaast ook nog het bestuur adviseren over wet- en regelgeving en lokaal beleid.

Wat wij bieden

Je komt terecht in een gezellig en informeel bestuur en werkt samen met enthousiaste teams vrijwilligers. Onze kernactiviteiten draaien om het publiceren en promoten van inspirerende verhalen van Bredase helden. Hiervoor vergaderen we zo’n 8 tot 10 keer per jaar en hebben daarnaast werkzaamheden in het leggen en onderhouden van contacten, het houden van interviews en schrijven en promoten van artikelen en het organiseren van activiteiten. Door je voorkeuren en je kwaliteiten bepaal je grotendeels zelf waar je aan wil en kunt bijdragen, maar je moet rekening houden met een minimale belasting van zo’n 2 dagdelen of 8 uur per maand, die afhankelijk van je inzet rondom een activiteit tijdelijk kan oplopen.

Stichting present streeft naar inclusiviteit en daarom ook naar een zo divers mogelijke samenstelling van het bestuur.

Ben je enthousiast en wil je meer weten? Kijk rond op onze website voor meer informatie over onze stichting en onze activiteiten, of neem direct contact op

Aad van Diemen, natuurgids bij IVN Mark en Donge

FOTO: Eric Linssen
Aad van Diemen (74) is al vanaf zijn studententijd natuurgids bij het Instituut voor Natuureducatie (IVN). Inmiddels zijn daar zoveel aanverwante functies bijgekomen dat hij daar 30 uur per week mee bezig is. Zijn kinderen en kleinkinderen wonen in Groningen. Wie: Aad van Diemen (74) Beroep: sinds 11 jaar met VUT, voorheen beleidsmedewerker sociale zaken bij de gemeente Rotterdam Vrijwilligerswerk: begon halverwege de jaren ’80 als natuurgids bij IVN Mark en Donge. Sinds: halverwege de jaren ’80 Uren per week: aanvankelijk een halve dag in de week, momenteel 30 uur per week. Wat houdt je vrijwilligersbaan precies in? ‘Ik was altijd al geïnteresseerd in de natuur, was vogelaar en daardoor ook geïnteresseerd in planten, want daar vliegen die beestjes toch naartoe. Maar ik wist er te weinig van en zo kwam ik terecht bij een opleiding als natuurgids. Die duurt twee jaar. Daarna neem je mensen mee op stap, vaak op zondagmiddag.  We hebben ongeveer vijftig gidsen en vijftig wandelingen uitstaan. Die wandelingen zijn educatief. In de herfst vertel je over herfstverschijnselen, in de lente over wat er dan te zien is. Ik weet niet waarom precies maar ik ben zelf enthousiast. Ik articuleer goed, ben op de juiste momenten stil, observeer mijn publiek. Als ze afhaken, pak ik dat op. Je moet nooit sneller gaan dan de langzaamste. Zijn er kinderen bij, dan gaat het altijd goed. De volwassenen staan er vervolgens ontspannen bij en nemen alles goed in zich op. Ik ben nog altijd natuurgids en ben bovendien nu bestuurslid bij het IVN. Bestuurswerk doe ik ook bij natuurplein ‘De Baronie’, een samenwerkingsverband van een zevental groene organisaties van de Baronie (bijvoorbeeld de West-Brabantse Vogelwerkgroep en natuur- en landschapsvereniging Gilze Rijen). Één dag per week werk ik bij het Natuurmuseum Brabant (in Tilburg) als conservator bijen en wespen. Er zijn ongeveer 360 soorten bijen en ook 360 soorten wespen. We zijn bezig alle vondsten vanuit het verleden in te voeren; er liggen nog duizenden vondsten te wachten. Bijen en wespen worden als ze dood zijn op een speld geprikt. Om ze in een database te stoppen, moet de juiste naam, vindplaats en datum worden vermeld. Daarna kan die database landelijk, en via die stap ook Europees en wereldwijd worden geraadpleegd. Zo kunnen we bijvoorbeeld constateren of soorten toe- of afnemen. Verder zit ik in een insectenwerkgroep. Op de vliegbasis Gilze Rijen was er nooit onderzoek gedaan, om begrijpelijke redenen. Ik heb er vijftien jaar rondgelopen om te inventariseren. Voor de begraafplaats Zuylen heb ik ook onderzoek gedaan. Er werden bloemen gezaaid tussen de graven. Of er ook bijen op afkwamen, vroeg directeur Roel Stapper zich af. Wij hebben dat onderzocht. Het hielp. Alleen de nabestaanden begonnen te klagen over de bijen, dus stopte dat. Als lid van de insectenwerkgroep doe ik in elk geval onderzoek, iets dat verwant is aan mijn opleiding als (sociaal) wetenschappelijk onderzoeker. Als lid van de plantenwerkgroep inventariseren we de ‘kilometerhokken’. Heel Nederland is ingedeeld in kilometerhokken, een bestaande indeling door Floron, Floristisch Onderzoek Nederland. Iedere tien jaar worden al deze kilometerhokken nagelopen op welke planten zich erin bevinden. In de steden heb je veel meer planten, wel tot vijfhonderd verschillende soorten per vierkante kilometer. Tenslotte ben ik nog eindredacteur van www.stadsplanten.nl. Ik schrijf en maak foto’s voor de site. Het is de opvolger van stadsplanten Breda, daar is een boekje over verschenen. Recent kwam daar een landelijke opvolger van: Stoepplanten (in samenwerking met de Hortus Botanicus in Leiden). Iedere week wordt er op website Stadsplanten.nl een stukje geplaats door een van de twaalf schrijvers. Zij bepalen zelf waar ze over schrijven, iedere week een andere plant. Ik maan ze aan om de deadline te halen en kijk de teksten na. Hoe ben je erin gerold? Ik was klaar met mijn natuurgidsenopleiding, dat was vooral gericht op het educatieve aspect. Veldkennis kwam minder aan bod. Bij Wolfslaar was er in de tachtiger jaren een natuurtuin, dat moest nog ontwikkeld worden. Ik wilde wel eens weten wat daar allemaal speelde. Ik kocht veel boekjes om me in te lezen. Met name de insecten waren onderbelicht, terwijl dat 90 % van de biodiversiteit is. Via Loek Vingerhoeds, een biologiedocent die daar ook rondliep, ben ik in de bijen gerold. Hij was bereid om mij op te leiden. Waarin verschilt het van je ‘gewone’ werk? Het verschilt qua thematiek. Ik had te maken met mensen in sociale verbanden, organisaties enzo. Dit gaat over natuur, over leven dat zijn eigen gang gaat. Het heeft wel te maken met onderzoek, daarvoor was ik natuurlijk opgeleid. Je moet nieuwsgierig zijn, willen weten hoe dingen in elkaar zitten. Maar het gaat niet alleen om de statistiek; ik wil ook dingen overbrengen, met name de schoonheid van de natuur. Ik wil mensen de waarde van de natuur laten ervaren. Misschien gaan ze dan anders kijken. Ik hoop natuurlijk dat de achteruitgang van ons milieu stopt. Wat kost het je? Het helpt dat mijn partner bijna net zo geïnteresseerd is als ik. Ze is ook natuurgids. We inventariseren samen terreinen. Zij de vlinders, ik de bijen. Zo conflicteert het niet en hebben we leuke dagen samen. Wat me soms wel tegenstaat is het bestuurlijke werk. Natuurplein bestaat uit allerlei beleidsnota’s, de ene nog saaier dan de andere. Je krijgt te maken met bezwaarschriften waarop je moet reageren, alles in onbegrijpelijke, ambtelijke taal. Dat is wel eens zwaar. Je hebt dan van tijd tot tijd een succesje nodig, zoals een geplande varkensfokkerij aan de grens tegenhouden. Want die varkensfokkerijen stoten enorm veel CO2 uit. Als dat bij een kwetsbaar gebied gebeurt, is het een succes als dat kan worden tegengehouden. Wat brengt het je en wat is je leukste ervaring? Ik help mee de achteruitgang tegen te houden. Het is maar de vraag of dat lukt. Wat we in elk geval willen is dat er enclaves komen, waarin soorten kunnen overleven. De boel staat onder druk door CO2-uitstoot, herbiciden, pesticiden, maar ook door verkeer en recreanten. De leukste ervaring was in de plantenwerkgroep. In Nederland hebben we maar een paar duizend wilde plantensoorten. Die staan allemaal in Heukels, de plantenbijbel zeg maar. Het inventariseren lukte me steeds beter. Op enig moment besefte ik dat ik iedere plant in Nederland kon benoemen. Het voelde alsof ik me daarmee alle flora in Nederland kende, alsof ik geslaagd was voor een examen. Maar dat was zelfopgelegd. Het was een diep, euforisch gevoel, dat ik zoiets onder de knie had gekregen. Ik hoorde vanaf dat moment bij de ‘kenners’. Welke tips heb je voor anderen? Als natuurbeschermer en -liefhebber is mijn tip: begin met te kijken dichtbij huis. Wat helpt is letten op de kleine dingen. Dus bekijk de dingen eens onder een vergrootglas. Dan zie je bijvoorbeeld dat stampers en meeldraden in bloemen enorm complex in elkaar zitten. Kleine beestjes zijn zeer gedetailleerd vormgegeven. Bij bijen zie je het verschil tussen mannetjes en vrouwtjes. Je ziet een ingenieuze wereld, net zo compleet als onze eigen wereld, maar vele malen ouder dan de onze. Insecten zijn negentig of honderd miljoen jaar terug ontstaan. Wij zijn daaruit ontstaan. Ze zullen ons waarschijnlijk overleven. Als je dat beseft, komt je eigen bestaan in een heel ander perspectief te staan. Het relativeert enerzijds ons belang; anderzijds zijn we er onderdeel van. Wij zijn geen eindproduct, iets dat wij vaak denken, maar staan in een reeks. Waar halen we dat idee eigenlijk vandaan dat we eindpunt zijn? Goed kijken naar de natuur levert ons veel meer op dan alleen kennis. Met zo’n filosofische blik kunnen we samen de achteruitgang van de natuur stoppen.’

Philip Oronsaye winnaar Bredase vredesprijs

FOTO: Anita van der Helm
BREDA – Philip Oronsaye ontving op 21 september de Bredase Vredesprijs uit handen van burgemeester Paul Depla. Het Comité Bredase Vredesprijs hield de uitreiking op het binnenplein van het Kasteel van Breda. De andere genomineerde was Marga Vermeulen. 
Philip Oronsaye was in 2018 al Held van Breda en hij staat in het boek Goed Volk. Bij beide onderscheidingen viel hij op vanwege zijn initietief Stichting JARA.  JARA is een erkend leerwerkbedrijf, dat zich inzet om met name stadsgenoten met een Afrikaanse achtergrond  beter uitzicht te bieden op een zelfredzaam bestaan. In het boek is te lezen hoe Philip dat op zijn eigen, innemende manier aanpakt.
 
De andere genomineerde was Marga Vermeulen. Zij doet onder andere vrijwilligerswerk bij Because We Carry en als taalmaatje. Zowel Philip als Marga staan in het magazine van 2020 geportretteerd vanwege hun nominatie. Omdat de Vredesprijs vorig jaar vanwege corona niet werd uitgereikt, bleef die nominatie tot dit jaar staan.

Jonge held Jochem verdient geld voor reptielenhuis De Aarde

Foto: Iris de Kivit

Op zondag 19 september is Jochem Musters uitgeroepen tot Held van Breda. Tijdens een door IDEKI aangeboden fotoshoot kreeg hij tot zijn verrassing het getuigschrift uitgereikt.
Jochem heeft €1550,- verdiend voor het Reptielenhuis De Aarde door kikkersleutelhangers en andere dingetjes in te kopen en die vervolgens met winst te verkopen. Hij moest daarbij zijn angst om met onbekenden te praten overwinnen. 

Precies dát maakt hem tot een held – en nog wel de jongste in Breda die zo’n diploma heeft. Jochem is daar apetrots op, net als op de prachtige foto’s.

 

Willem Brandt treedt af als voorzitter Bredase Vredesprijs

FOTO: Anita van der Helm
BREDA – Voorzitter van de Bredase Vredesprijs (BVP) Willem Brandt (74) is dit jaar voor het laatst als jurylid actief. Na vijftien jaar kijkt hij terug met een goed gevoel. Hij heeft in die periode veel bijzondere mensen leren kennen, die het heel gewoon vinden om zich voor anderen in te zetten. Het comité Bredase Vredesprijs kiest niet alleen een geschikte kandidaat uit maar organiseert ook de uitreiking zelf. ‘In 2006, toen ik aantrad, deed het COS dat, het Centrum voor Ontwikkelingssamenwerking’, begint Willem Brandt. ‘De Bredase Vredesprijs was een ongesubsidieerd initiatief. Matty Boidin, fractievoorzitter van het CDA, zat in het bestuur en vroeg mij erbij. Ze stond er hetzelfde in als ik, de kandidaten roepen respect op en dat motiveert. In die tijd stopte het COS. Matty wilde dat het doorging, ook zonder de hulp van het COS. Gelukkig hadden we niet veel kosten. Er zat altijd iemand in de jury namens de KMA, en van meet af aan is de prijs daar ook uitgereikt. Het bestuur moest vanaf dat moment een stapje harder lopen want de jury met gemiddeld vijf leden kreeg er een taak bij. Gelukkig hielpen de diverse media ons vaak aan kandidaten, net als ons netwerk van ambassadeurs. Inmiddels ondersteunt de gemeente BVP trouwens met een kleine subsidie.’ Eigen vrijwilligerswerk Sommige mensen kennen Willem als directeur Vertizontaal, een functie die hij 25 jaar had tot aan zijn pensioen in 2006. Anderen kennen hem van het vele bestuurswerk dat hij, naast zijn baan, op vrijwillige basis deed, gemiddeld vier tot vijf functies. Onder andere bij de Driespan, een onderwijsorganisatie voor leerlingen met onderwijsproblemen. Of bij de jeugdgevangenis, waar Willem lid is van de Commissie van Toezicht. ‘Ik hield van organiseren. Bovendien kun je dan iets bestuurlijk aanpakken. De jeugdinrichting doe ik al heel lang. Als jongeren klachten hebben, komen die bij ons terecht. Wij doen onderzoek en houden beklagzittingen. Dit soort bezigheden verruimt mijn eigen blik. Net als de mensen die worden voorgedragen voor de Bredase Vredesprijs. Zij doen dingen uit eigen beweging, uit hun hart. Ik deed veel dingen toch als een soort verlenging van mijn beroepsmatige leven. Veel van de Vredesprijswinnaars vinden een soort levensvervulling in wat ze doen. Neem het echtpaar dat een school heeft opgericht in Kenia. Ze reizen een paar keer per jaar op eigen kosten naar dat land om te kijken hoe het gaat en om te praten met lokale bestuurders. Dat sluit naadloos aan op hun arbeidzame leven en ze sluiten ook zo mooi op elkaar aan. We werken samen met de Helden van Breda – daar zie je ook van die mooie mensen met van die indrukwekkende verhalen. Vaak selecteren we dezelfde soort kandidaten. Wíj́ reiken een prijs uit en zíj́ schrijven de verhalen op.’ Keerzijde Willem Brandt kan geen nadelen van zijn functie bedenken. Veel tijd kost het hem niet. Maar er zijn wel vragen die hem bezighouden. ‘Soms denk ik: welke mensen uit de samenleving hadden nog meer genomineerd kunnen worden? Het komt voor dat organisaties niemand voordragen omdat ze vinden dat er ongelijkwaardigheid ontstaat. Toch zou ik die stille krachten graag willen waarderen. Ze zijn nooit uit op een podiumplek, maar ze vinden het vrijwel altijd leuk!  Sinds een aantal jaren brengen we in elk geval drie kandidaten naar voren, dan staan er meer mensen in de schijnwerpers. Bekendheid geven is de verdienste van alle leden, met name de secretaris. In september neemt Eric Linssen het van me over. Vanuit zijn functie op de KMA /NLDA heeft hij al eerder in de jury gezeten. Ik wens Eric, en de andere comitéleden, heel veel succes. Hopelijk blijft ook hij vijftien jaar voorzitter!’ Deze tekst verscheen op 15 september in BredaVandaag

Jongste Bredase held welkom bij vrijwillige brandweer Chaam

Foto: Anton Verbeek
Foto: Anton Verbeek

Danyel van den Boogaard (5) dacht in februari geen seconde na wat hij moest doen toen zijn vriendje door het ijs zakte. Hij hielp het jongetje met twee handen op de kant en redde daarmee diens leven.
Oudoom Piet vond dat Danyel een medaille verdiende. Daarom meldde hij hem aan bij Helden van Breda.

Het selectieteam had gelijk een goed idee: laten we deze jeugdige redder verrassen met een bezoek aan de brandweer. Willeke Geerts, zelf ook Held van Breda, ontving Danyel, zijn moeder, oma, zus en haar vriendje op zaterdag 10 juli op de brandweerkazerne in Chaam, waar Willeke bevelvoerder is op een auto.
In de kazerne werd juist een nieuw hulpverleningsvoertuig ingericht met spuitslangen en opzetstukken, brancards, bezems, zagen en ander gereedschap. Maar alle brandweerpakken en -helmen, of de grote wasmachines waren ook indrukwekkend.

Danyel reageerde aanvankeijk beduusd op zijn verrassing, maar toen hij in de brandweerauto zat kwam hij los. Hij stelde vragen, bekeek van alles en mocht achter het stuur. ‘Een ritje met de auto was het mooiste van de dag’, zei de de stoere Danyel na afloop.

Het selectieteam van Helden van Breda heeft overwogen om Danyel aan te melden voor een kinderlintje bij de gemeente. Hij voldoet aan alle eisen, maar hij is alleen te jong. Daarom besloot het bestuur Danyel te verrassen met een taart en een snoepmedaille. Voorzitter Anita van der Helm kwam die persoonlijk brengen toen de rondleiding afgelopen was. Gelukkig was er ook taart voor Willeke en haar team.

De vrijwillige brandweer heeft altijd mensen nodig. Voor Danyel zal het nog even duren voor hij zich mag aanmelden, maar vanaf 18 jaar zijn alle mannen en vrouwen welkom! Voor meer info zie https://www.brandweer.nl/middenwestbrabant/parttime-hero-gezocht/parttime-hero

Foto’s: Anton Verbeek

Soufiane Elazizi uitgeroepen tot Held van Breda

Zaterdag 29 mei ontving Soufiane Elazizi als eerste het getuigschrift ‘Held van Breda’ in de Albert Heijn op het Valkeniersplein, waar hij werkt. Deze prijs is ter beschikking gesteld door Kevin van Agtmaal met zijn bedrijf Bermuda Music & Events.

Naast het afschieten van twee professionele confettishooters was er een (professionele) geluidsinstallatie opgesteld. Daaruit klonken de lievelingsliedjes van Soufiane. Ook was er een korte toespraak te horen van bestuurslid Emilie van Empel en voorzitter selectieteam Karin Holthuis van stichting Tientjes.

De spil bij het verrassingsmoment was André Boersma, manager van dit AH-filiaal en voorzitter van de stichting DoesSouf.

Soufiane Elazizi heeft met zijn stichting DoesSouf €30.000 opgehaald voor onderzoek naar SCA type 2, een ziekte waaraan hij ook zelf lijdt. Ook doneert de stichting geld aan vele initiatieven om klein geluk te brengen. Soufiane inspireert bovendien anderen in zijn omgeving om mee te doen met #DoesSouf.

Hieronder ziet u een impressie van de uitreiking van het getuigschrift. De foto’s zijn gemaakt door Anton Verbeek.

Mirjam helpt anderen met eigen ervaringen

Tekst en foto: Anton Verbeek

Mirjam van de Mortel (47) kwam vier jaar geleden voor het eerst bij Tientjes. ‘Dat was in een moeilijke periode in mijn leven. Ik kwam in een warm bad terecht. Ik had aanspraak, kreeg wat hulp, leerde mensen kennen en ik voelde me gehoord. In twee maanden tijd knapte ik op. Dat was wat ik op dat moment nodig had en het heeft mij voor een deel uit die moeilijke fase geholpen. Ik ben hier ook gebleven. Eerst als hulp achter de bar en als gastvrouw. En later mocht ik ook zelf aan de slag, andere mensen moed in praten vanuit uit mijn eigen ervaringen. Voorheen was ik ademtherapeute en kwam ik ook mensen tegen met allerlei problemen zoals angst en depressie. Als je zelf ziek bent kun je dat niet inzetten, maar toen ik beter was kon ik dat weer wat makkelijker. Ik heb een bipolaire stoornis en kreeg wel hulp van GGZ en anderen. Je kunt heel hoog gaan en ook heel diep vallen, dat heb ik verschillende keren meegemaakt. Maar juist bezig zijn is belangrijk, en doorgaan met wat jij kunt en waar je goed in bent. Je zelfbeeld wordt beter, je doorbreekt de cirkel.   

Mensen met dezelfde diagnose of hetzelfde soort ziektebeeld zitten vaak op de bank met de vervelende gedachte ‘hoe nu verder’. Het proces wat ik heb doorgemaakt wilde ik delen met lotgenoten. Daarom heb ik een bipolaire avond opgezet, één keer per maand met ondersteuning van de GGZ. Er kwamen al meteen zo’n 8-10 mensen en die zijn blijven komen op de bijeenkomst. Ik vind het superleuk om te doen en de animo is er ook. Mensen vinden het fijn om te komen, dat het er is en dat ze er hun verhaal kwijt kunnen en ervaring kunnen delen.

Het zijn mensen die vaak in uitersten leven, dus je herkent veel in gedrag. Met lotgenoten is het iets gemakkelijker om een manier te vinden om om te gaan met je probleem. Je mag en je kunt elkaar aanspreken in een veilige en vertrouwde omgeving.

Met mijzelf gaat het eigenlijk wel goed. Door het hele proces besef ik nu dat ik niet de ziekte ben, ik begrijp nu meer hoe het werkt en kan er zelf ook iets mee. Het wordt me beter en eerder duidelijk wanneer het mis gaat wat ervoor nodig is om contragedrag in te zetten. Ik heb nog steeds ook een behandelaar waarop ik kan terugvallen. Die ziekte is er nu al 12 jaar. Maar ik voel me veel stabieler en als ik dat een cijfer moet geven, dan geef ik een 7!

En dat allemaal mede dankzij Tientjes, anders had ik er niet zo stabiel bijgezeten. Barvrouw, gastvrouw, ik ben doorgegroeid en heb meerdere mogelijkheden gekregen.

Vorig jaar had ik door omstandigheden een terugval met ook een opname, maar toen ik daarvan terugkwam kon ik mijn activiteiten hier weer meteen oppakken. Ik mocht er weer zijn en dat is fijn om te weten. Eigenlijk kan iedereen hier iets doen wat bij je past en wat je zelf kunt en aankunt, binnen jouw mogelijkheden. Daar werk ik aan mee en daar help ik mensen bij.

Ik vind dat hier allemaal Helden zitten. Er zijn hier mensen die verbinden, die praten, die mensen steunen en ook daadkrachtig zijn. Ik mag ook een Held zijn en mensen ervaren mij ook als Held, maar ik vind het gewoon normaal. Ik vind het heel gewoon dat ik dit doe. En ik doe het ook om iets te doen te hebben. Ik ben maatschappelijk gevormd door de dingen die ik zelf heb meegemaakt en weet nu ook ‘wat heb ik nodig’. Ik heb wat te bieden en dat is voor mij heel fijn dat dat kan binnen Tientjes.’

 

Er ging ook een pizza naar Iris Thissen. Zij is een alleenstaande moeder die ondanks grote tegenslagen steeds doorzet en als vrijwilliger anderen helpt waar ze kan.

Anita verrast eenzame bewoners ondanks eigen tegenslagen

Anita van den Kieboom (42) weet hoe het is om met een zware burn-out thuis te zitten en hoe moeilijk het is om daar weer uit te komen. Dat weerhield haar niet om voor anderen klaar te staan.

Haar creatieve maar vooral hulpvaardige inslag en inlevingsvermogen leidde ertoe dat ze haar leven bijna weer op de rit heeft staan.  Ze woont recht tegenover het woon –, zorg-, en wijkcentrum Heksenwiel in de wijk Haagse Beemden waar de gang van zaken door de coronapandemie ernstig is verstoord. 

Anita wist dat daardoor veel bewoners in een isolement waren geraakt. Met zelfgemaakte presentjes als 3D-kaarten, minikerstboompjes en knuffels stak zij hen een hart onder de riem. Met inachtneming van de coronaregels heeft zij die in een gezellige setting feestelijk aan de bewoners afgestaan. Acties die bij de landelijke en regionale media niet onopgemerkt bleven.

Hoewel Anita mediabelangstelling geheel niet op prijs stelt, ontkwam ze daar niet aan en haalde de pers. Gezien de vele reacties waren de Haagse Beemden bewoners blij met haar onbaatzuchtige inzet. Maar meer nog de bewoners van het zorgcentrum, voor hen was Anita een steuntje in de rug die ze goed konden gebruiken. 

Voordat ze hieraan begon had Anita maandenlang wekelijks zo´n tachtig door haar samengestelde voedselpakketten aan hulpbehoevende gezinnen in de wijk uitgedeeld. Vooral gezinnen die net als zij door hoogoplopende medische kosten in financiële problemen waren gekomen, konden op een voedselpakket rekenen. ‘Door al dit vrijwilligerswerk heb ik mijn zelfvertrouwen herwonnen. Het kostte energie maar het bracht mij wel weer in mijn kracht’, is de eenvoudige verklaring van Anita als zij op haar liefdadige acties terugkijkt.

Als het even te druk werd sprong Anita’s vriendin Hellen Go (52) weleens bij met de werkzaamheden. Daarom wist zij dat Anita voor veel mensen van grote betekenis was. Voor Hellen was en is Anita een held, voor haar een reden om Anita voor te dragen bij Helden van Breda. Een mooie geste, die in de maand maart beloond is met twee Domino’s pizzabonnen, eentje voor haar en eentje voor de genomineerde Anita.  

In Memoriam Gerrit – hoofdartikel Goed Volk magazine

Helaas is Gerrit op 9 februari overleden aan een hersentumor. De redactie condoleert Astrid, zijn vriendin, en alle andere nabestaanden en wenst hen veel sterkte toe.

Gerrit is bijgestaan door Addie van der Zande, die vrijwilligster is bij STiB en mantelzorgers ontlast. Ze kwam meer dan een jaar bij Astrid en Gerrit over de vloer. Samen met een andere vrijwilliger is ze bij het afscheid aanwezig geweest.