Erna en haar partner zijn drie maanden in Sri Lanka om te helpen bij een internationale training in Verbindende Communicatie. Tijdens hun verblijf ontdekken ze niet alleen de schoonheid van het land, maar ook de veerkracht van de mensen die jarenlang hebben moeten leven met de gevolgen van oorlog, rampen en armoede.
Een bijzonder avontuur
Zoals sommige van jullie misschien al weten – of juist helemaal niet – zijn wij momenteel in Sri Lanka, waar we drie maanden verblijven.
De aanleiding was een uitnodiging om ondersteunende trainers te zijn bij een grote internationale training van tien dagen in Verbindende Communicatie. Omdat we niet voor zo’n korte periode naar de andere kant van de wereld wilden vliegen, besloten we er een langer verblijf van te maken. We wilden graag van betekenis zijn, vrijwilligerswerk doen of op een andere manier iets bijdragen waar we waren.
In april dit jaar leidde dat al tot een aantal Zoomsessies met Constantine, een jongeman die zich inzet om de levensomstandigheden van arme kinderen en jongeren te verbeteren. In onze verhalen noemen we hem kortweg C.
De andere kant van Sri Lanka
Sri Lanka is een prachtig land en een geliefde toeristische bestemming, maar het heeft ook een heel andere kant. Het land kent een koloniaal verleden, een bloedige burgeroorlog van 1984 tot 2009, een tsunami in 2004 en een economische crisis in 2019.
We zijn nu drie weken hier en hebben al zoveel meegemaakt dat we graag iets willen delen van wat we zien en ervaren.
Bezoek aan een bijzondere school
Vorige week werden we uitgenodigd als special guests op een grote (overheids)school bij het afscheid van zeven leerlingen uit grade 12 – het laatste jaar van de middelbare school. De school is gemengd: jongens en meisjes, katholiek, hindoe, moslim en boeddhist, allemaal samen.
Ook dit was een enorme eyeopener. De oorlog duurde hier tot 2009. De kinderen die nu afscheid namen, behoren tot de derde generatie die weer de kans kreeg om twaalf jaar ononderbroken onderwijs te volgen. We realiseerden ons opeens dat onze eigen kinderen (tussen 25 en 37 jaar) in dit land die kans waarschijnlijk niet zouden hebben gehad.
C. (37) heeft zelf nooit onderwijs gehad. Tijdens de oorlog was dat onmogelijk – elke dag was gevaarlijk. Duizenden vaders zijn gedood of verdwenen, talloze kinderen groeiden op zonder ouders, met trauma’s, invaliditeit of armoede. En dan kwamen daarna nog de tsunami, covid en de crisis.
Het afscheid was intens emotioneel. Deze jongeren hebben twaalf jaar lang een veilige plek gehad, vrienden gemaakt en onderwijs genoten – iets wat hier allesbehalve vanzelfsprekend is. Dat maakte diepe indruk.
Onderwijs onder moeilijke omstandigheden
We kregen ook een rondleiding. Er zijn hier ontzettend veel kinderen, mede als gevolg van de oorlog, maar veel te weinig lokalen. Klassen krijgen les buiten, onder palmdakjes, want de overheid heeft geen geld voor noodlokalen.
Toch zagen we enorm betrokken leraren en een lieve principal (schoolhoofd), die al dertien jaar lang elke dag 84 kilometer heen en weer rijdt op zijn brommer – omdat onderwijs van levensbelang is. “Kinderen moeten leren,” zegt hij. “Dat geeft ze een betere toekomst.”
Veel kinderen volgen overdag school en nemen ’s avonds of in het weekend deel aan extra lessen. Helaas is dat niet toegankelijk voor de allerarmsten en niet in de meest afgelegen gebieden. Dáár probeert C. iets te betekenen, en wij hopen daar een kleine bijdrage aan te kunnen leveren.
Wat een wereld, lieve mensen, wat een wereld.
Volg onze reis
Wil je onze belevenissen volgen? Dat kan via Polarsteps:
👉 www.polarsteps.com/ernasmeekens
Hartelijke groet uit een heel warm Mannar, Noord-Sri Lanka.
