Wat je écht wilt weten van Diana Vriends …

Het artikel in de Bredase Bode geeft maar een beperkt overzicht van wat Diana doet, daarom hier nog wat aanvullende informatie.

Het leven van Diana Vriends is er een van (diep) vallen en opstaan. ‘Als kind voelde ik me niet zo fijn, er was vaak ruzie thuis en mijn moeder was veel ziek. Op school werd ik gepest, altijd als laatste gekozen met gym en zo. Toen mijn oma zelfmoord pleegde was ik zestien en in  datzelfde jaar kreeg mijn moeder een hersenbloeding.  Ik heb een soort knop omgezet.

Ik zou er voor gaan zorgen dat ik er wél bij hoorde. Ik ging kleren kopen die hip waren, ging mee uit, winkelen, noem maar op. En het werkte!
Elke keer als er iets rots gebeurde, ging ik iets leuks doen, kocht iets nieuws of ging stappen. Ik heb in die tijd heel wat festivals bezocht. Ik gaf geld uit dat eigenlijk voor dagelijkse zaken als huur en zo bedoeld waren.
Op mijn 24ste  stond de deurwaarder opeens op mijn stoep. Dat was echt zo heftig, mijn lichaam en geest zijn volledig geblokkeerd. Na een crisisopname van tweeënhalve maand heb ik nog ruim twee jaar therapie gehad.
Er zijn toen een aantal diagnoses gesteld onder andere dat ik een afhankelijkheidsstoornis had. Ik kon niet alleen zijn, had altijd bevestiging nodig. Ook bleek dat ik ADHD en ADD had. Voor mij was die diagnose eigenlijk best fijn, het verklaarde zo veel. En je kunt een probleem ook altijd pas oplossen als je het herkend hebt!
In die tijd kwamen we nog niet tot de conclusie dat ik een koopverslaving had. Door te lezen over andere verslavingen zag ik dat de achtergronden daarvan wel heel veel overeenkomsten vertoonden met wat er bij mij gebeurde.

Nu, zo’n zes jaar later, heb ik langzaam maar zeker mijn leven weer opgebouwd. Zeker het laatste jaar gaat het echt de goede kant op. Ik ben zoveel sterker geworden!  Het belangrijkste is dat je het kunt vinden met jezelf. Ik maak mijn eigen keuzes, beslis zelf en kan tegenslagen veelbeter aan. Ook de rotdagen horen er bij, ik kan dat nu veel beter accepteren.
Ik word gelukkig als ik kan geven, als mijn levenservaring anderen kan helpen en inspireren. Daarom doe ik het vrijwilligerswerk bij Fameus en Buddy to Buddy ook zo graag. Bij Fameus worden juist ervaringsdeskundigen ingezet, omdat de cliënten weten dat jij ook echt weet hoe het voelt. Ik weet uit eigen ervaring hoe het werkt in de psychiatrie.

Over mijn koopverslaving en de daardoor opgebouwde schulden geef ik lezingen op middelbare scholen, maar laatst bijvoorbeeld ook bij de belastingdienst. Je kunt door allerlei dingen in de schulden terecht komen, het is niet altijd zo zwart wit. Het kopen is een manier om pijn weg te halen, je even fijn te voelen, het is echt een soort “drug”. Dat gaat niet alleen om spullen, ook om uit eten gaan, naar festivals en zo. Het is vaak een glijdende schaal, je merkt het zelf niet eens. Het is mooi om na een lezing te merken dat jongeren het herkennen en er hopelijk op tijd mee aan de slag gaan.

Mijn fietstocht door Zambia twee jaar geleden is echt een keerpunt geweest in mijn leven. Dat kon ik volhouden, gewoon omdat ik daarmee anderen kon helpen.
Die reis heeft me gevormd, ik wil sindsdien ook echt ieder jaar iets ‘groots’  doen voor het goede doel. Vorig jaar heb ik bijvoorbeeld de Nacht voor de Vluchteling gelopen, veertig kilometer in het pikkedonker. En ik doe mee aan de Social Run, een soort Roparun .
Maar ik zorg ook goed voor mezelf. Ik durf de confrontatie met mezelf nu aan en accepteer ook dat het soms gewoon niet lukt. En ik doe dingen die ik graag doe zoals mijn reisblog (www.stripeaway.nl)  en fotografie. Het is heel mooi om te zien dat mijn shit anderen nu kan helpen. Mijn kwetsbaarheid is nu mijn kracht geworden, mijn ervaring kennis.’