Wie: Margie Martina (55 jaar).
Beroep: chemicus, research analist (voorheen)
Vrijwilligerswerk: Bestuurslid bij La Femme Vitaal. Muziekles en ondersteuning bij diensten van De Deur, evangelische kerk
Uren per week: Samen gemiddeld zo’n vijftig uur per week.
Sinds: Bij De Deur ongeveer sinds 1995. Bij La Femme Vitaal ongeveer sinds 2015
Wat houdt je vrijwilligersbaan precies in?
“Bij La Femme Vitaal houd ik de administratie en de financiën bij. Ik help ook bij de uitvoering van activiteiten. Verder ben ik vertrouwenspersoon, en heb ik allerlei gesprekken met de buurttantes en meiden die binnenlopen. We richten ons op vrouwen en kinderen uit Breda.
Er is een Wijkwoonkamer waar iedereen elkaar kan ontmoeten. Je ziet dat vrouwen uit allerlei culturen contact met elkaar krijgen en nieuwe vrienden maken. En ze spreken met elkaar over van alles wat ze bezighoudt. Ze komen met vragen en vinden daarop dikwijls een antwoord. Samen organiseren we van alles; we praten niet alleen, maar maken ook samen muziek en we koken en eten samen. Met onze kids academy zorgen we voor huiswerkbegeleiding en muziekles. Ook is er kookles voor kinderen en een inloop, gewoon om elkaar te ontmoeten. Speciaal voor oma’s hebben we ‘Vitale oma’s’ activiteiten. Op al deze manieren proberen we mensen met elkaar te verbinden en de wijk leuker en sterker te maken. Voor elkaar en met elkaar.
De Deur is een evangelische kerkgemeente in Breda. Een groeiende kerk waar veel jongeren komen. Ik zing graag en speel meerdere instrumenten. Ik vind het fijn om bij De Deur te helpen met muziekles en met de Praiseband te zorgen voor de muzikale ondersteuning tijdens de diensten”.
“Bij La Femme Vitaal en ook bij De Deur kom ik mensen tegen die niet altijd veel geluk hebben gehad in het leven. Als je iets voor hen kunt doen en je ze ziet groeien, is dat geweldig.”
Hoe ben je erin gerold?
“Op Curaçao heeft mijn moeder mij gelovig opgevoed. Maar toen ik in Eindhoven kwam wonen voor mijn studie chemische technologie, was ik niet bezig met het geloof. Als onderzoeker benaderde ik alles vanuit de wetenschap. En veel van wat in de bijbel staat was voor mij toen niet duidelijk.
Op mijn 28e woonde ik in een studentenhuis in Etten-Leur. Daar zat ook een jongen die erg verdrietig was vanwege heimwee. Hij huilde elke dag. Maar dat veranderde nadat hij naar een kerkdienst was geweest. Dat maakte mij nieuwsgierig. Ik voelde dat er “iets” moest zijn, maar wist niet wat. In diezelfde periode vroeg iemand me om een keer mee te gaan naar De Deur. Tijdens het gebed voelde ik meteen een enorme overtuiging en grote blijdschap. In de weken erna verslond ik het bijbeltje dat ik van mijn tante kreeg toen ik naar Nederland vertrok. Mijn ogen werden geopend en ik ging heel anders naar de wereld om me heen kijken. Die blijdschap is nooit meer verdwenen ‘De Deur, daar wil ik bij horen’, dacht ik toen. En dertig jaar later zit ik daar nog steeds.
Toen ik een aantal jaar in een medisch laboratorium werkte, kreeg ik steeds meer klachten. Ik werd zo ziek dat ik mijn werk niet kon blijven doen. Uit onderzoek bleek dat ik een ernstige vorm van COPD had. Waarschijnlijk omdat ik met bepaalde chemicaliën in aanraking was gekomen. Ik werd fulltime arbeidsongeschikt en verloor mijn baan.
Het was heel confronterend. Mijn lijf deed niet wat mijn hoofd wilde. Ik kon bijna niks, had geen fut en was erg ziek. Dat ik alleen was maakte het extra lastig. Mijn boodschappen werden door vrienden gedaan.
Drie jaar lag ik op bed. Van de ene pyjama naar de andere. Omdat ik het belangrijk vond om onder de mensen te blijven komen, ging ik als gastvrouw vrijwilligers werk doen bij De Poelewei. Twee uurtjes per week, meer lukte echt niet.
Daar kwam ik Lemia Elhaddouti tegen, die ook vrijwilliger was. We besloten om samen met andere vrouwen die wat wilden afvallen te gaan sporten. Dat was een succes.
Bij dat sporten was het heel gezellig en we praatten veel met elkaar. We spraken vaak over de buurt, de vrouwen en kinderen die er woonden en hun toekomst. We maakten ons best zorgen, maar zaten ook vol ideeën.
Uiteindelijk besloten we en om een stichting op te richten. Een vitale club voor en door dames. Dat werd La Femme Vitaal. Sinds begin dit jaar zitten in een voormalig schoolgebouw in de Molstraat in Hoge Vucht.”
“Zowel in mijn betaalde baan als in mijn vrijwilligerswerk gaat het om het benutten van talenten. Ik ben een doorzetter en heb vertrouwen.”
Waarin verschilt het van je ‘gewone’ werk/Welke eigenschappen heb je hiervoor nodig?
“Mijn betaald werk was echt totaal anders. Ik deed research in laboratoria en was met allerlei ingewikkelde chemische processen bezig. Daar was ik ook goed in. Zo heb ik met een groep collega’s lange tijd gewerkt aan de kwaliteit van cement dat wordt gebruikt bij de bouw van bruggen. Wetenschappelijke kennis en analytisch vermogen waren daarbij heel belangrijk.
Door mijn ziekte ben ik geswitcht van betaald werk in een omgeving van exacte wetenschappen naar inzet op sociaal maatschappelijk gebied. Daar wordt vooral een beroep gedaan op inlevingsvermogen en sociale vaardigheden.
Zowel in mijn betaalde baan als bij het vrijwilligerswerk gaat het om het benutten van talenten. Ik ben een doorzetter en heb vertrouwen. Die eigenschappen heb ik altijd ingezet, en ik denk dat ik zo iets moois aan de maatschappij kan toevoegen. En kan ik een voorbeeld voor anderen zijn. Door mijn ziekte ben ik gevormd tot de persoon die ik nu ben.”
Waarom onbetaald werk?
“Mijn longinhoud was in het begin nog maar 25%. Dankzij medicijnen en de revalidatie is dat een stuk verbeterd. Ook handoplegging en heel veel gebed hebben geholpen. Ik heb een sterk geloof. Tegenwoordig is mijn longinhoud ongeveer 65%. Maar werken, mezelf inzetten, lukt alleen met heel veel structuur. Zoals slapen bijvoorbeeld; als ik niet om 21.15 uur naar bed ga, voelt het alsof mijn hele leven ontregeld wordt. En omdat mijn ziekte op onverwachte momenten de kop opsteekt en me onderuithaalt, is een reguliere betaalde baan niet haalbaar. Thuiszitten is voor mij geen optie. Ik wil bijdragen aan de maatschappij en van betekenis zijn voor anderen. Dat doe ik bij La Femme Vitaal en bij De Deur. Met heel veel plezier.
“Tijdens het gebed voelde ik meteen een enorme overtuiging en grote blijdschap. Die blijdschap is nooit meer verdwenen.”
Wat levert het op?
Het vrijwilligerswerk dat ik doe vind ik én heel leuk en heel betekenisvol. Ik ben dankbaar dat ik dit kan en mag doen. Het geeft me het gevoel op dat ik verschil kan maken. Ook met zingen, muziek maken, schilderen. Bij La Femme Vitaal en ook bij De Deur kom ik mensen tegen die niet altijd veel geluk hebben gehad in het leven. Als je hen ziet groeien, wauw! Er voor anderen kunnen zijn, geeft me echt voldoening.
Van thuis heb ik meegekregen dat het belangrijk is om te studeren en te werken. En om te sparen en leuke dingen te doen. Maar zeker ook om anderen te helpen. Mijn vader leeft helaas niet meer. Mijn moeder, die intussen op Bonaire woont, bezoek ik een keer per jaar. Dan help ik haar met van alles en nog wat, omdat ze aan het kwakkelen is. Ze is supertrots op me!
Welke tips heb je voor anderen?
Volg je hart! En kijk wat er wél kan. Als vrijwilliger kun je echt een groot verschil maken en de wereld een beetje mooier maken. Kijk om je heen waar je jouw talenten kan inzetten. Dat kan op allerlei plekken.
Meer weten over La Femme Vitaal? Kom gerust een keertje langs in Centrum De Mol, Molstraat 46. Of kijk op lafemmevitaal.nl. De Deur heeft ook een mooie website: dedeurbreda.nl.
